dichtbijgijs.nl

Inderdaad, uit 1966 en toen al op audio gezet, zo goed werd het bevonden. Wat een dichter. En wat een stuk, wat een metafoor, en hoe toepasbaar nog steeds 42 jaar later.
N-joy. One of my favorites.

Yellow

In te beginning
long before that
when light was still deciding
who should be in
and who should be out
of her spectrum
yellow was in trouble
..even then

it seemed that green
-you know how green can be-
didn’t want yellow in
some silly primal envy I suppose
but for whatever cause
the effect was bad on yellow
and caused yellow to weep
yellow tears for several eternals
-before there where years-

until blue heard what was up
between green and yellow
and took green aside
for some serious talk
in which blue pointed out
that if yellow and blue
where to get together
-not that they would
but if they did
a gentle threat-
they could make their own green

ohhhhh, said green
with some understanding
naturally by a sudden
change of hue
green saw the light
and yellow got in
worked out fine

yellow got lemons
green got limes

© Ken Nordine - 1966

Ik heb de origenele opname uit 1966 in Real Player formaat ( aanrader ). Wil je hem hebben mail je me ff.

In opdracht van en in samenwerking met de Chronish zieken en Gehandicaptenraad Nederland is dichter Ingmar heytze bezig met een bloemlezing van poëzie en proza, het thema is “samen is het mooist”. De bundel zal waarschijnlijk nog dit jaar verschijnen in een oplage van 5500 en verspreidt onder boven en middenkader in de zorg. Lees hier de oproep met de volledige info op CB van juli 2007.

De selectie is inmiddels bekend en ik ben blij dat de keuze ook op “Als een gezicht” gevallen is, een gedicht dat ik eigenlijk nooit horen laat. Ik schreef het vorig jaar voor mijn neef die een paar jaar jonger is en sinds zijn babytijd door een hersenvliesontsteking en een daaropvolgend coma meervoudig gehandicapt. Het gedicht heeft daardoor voor mij een andere lading dan wat ik doorgaans voordraag.

Als een gezicht

Als een gezicht zegt wie je bent
heb ik jou altijd gekend
ben jij de spiegel die belooft
dat al het lijden wordt weerlegd
op de dag dat jij en ik
van dit kluisterend lijf bevrijd
opgaan in de eeuwigheid

hoe je daar zit
waar ik je net heb neergezet
hoe je lacht, met ogen dicht
de warmte van het zonlicht zoekt
ik naast jou van haast ontdaan
elke keer weer denken moet
aan wat ons bindt in dit bestaan
van ijle lucht en kloppend bloed

dat alle mensen eender zijn
met elke mens zijn eigen weg
met elke weg zijn eigen zin
met elke zin zijn eigen eind
waar alles weer de eenheid vindt
als daar dan onze adem stokt
en ergens anders weer begint

zo zijn we in het diepst gelijk
vanuit de kern tot op de huid
het kind dat lacht, het kind dat huilt
het kind dat géén gelijke kent
terwijl de tijd ons beider
feitelijke zand verstrooit
in dit onwerkelijk moment

© GtH 

als mijn hoofd op hol slaat
zinnen tot het uiterste geprikkeld
zijn door wat zich in mij binnendringt
of vanuit mij naar buitengaand

als je in mijn blikveld staat
mijn bede met jouw beeld omwikkeld
terwijl je pratend liedjes zingt
die voor een ander nietbestaand

als je ’s nachts mijn lakens deelt
in tweezaamheid aaneen gevleid
bewustzijn geeft aan elk moment
van eeuwigheid in al zijn tractie

als je de klok zijn wijzers steelt
een einde maakt aan al en tijd
zodat je altijd bij me bent
oneindig actie en reactie

© GtH

Er zwerft een veenlijk door het huis
het sterft per dag een wisse dood
stoot her en der op weg daarheen
puur en alleen uit klamme angst
aan elke steen zijn ellebogen
tot een brei van bont en blauw
ontmenselijkte huid

Het moet er immers uit
het borrelt binnen
alsof de stront nog net zo hoog zit
als toen hij nog bij zinnen was
elk woord een lauwe slappe hap
van rotte pap, alsof een kind
je onderkotst

Het klotst, hij stuipt
terwijl de oeverloze shit
in klodders van zijn kin afdruipt
heeft nog geen weet dat dit het was
dat al zijn zin voor zover al ooit bestaan
daar zal vergaan, dat stinkend huis
dat hevig staat te epibreren
van het dansen van de ratten
en het knagen van de luis
in de pels van poëzie

De pest breekt uit, de tering laait
het dak stort in, de zeisman maait
hij bidt een allerlaatste keer zijn eigen
Godvergeten naam, kwijnt ineen
lost dan op van teen tot top
en kijkt er naar
de uit-ge-DROOG-DE-IDIOOT
lacht zijn laatste tandje bloot
voordat zijn dode loden kop
in de vergetelheid verdwijnt

 © GtH

Neem dit brood
dit is mijn lichaam

draag het over drempels heen
in vrede van verstilde huizen
voed je kinderen en de honden

dat er niets verloren gaat

als elke letter is verteerd
laat je me vallen in een pan

© GtH

Ik heb ook een soft side
my beautiful back side
en voor de volle duidelijkheid
verwar markante innemendheid
te nimmer met onzekerheid
ik heb geen tijd voor bijdehand
een querulant is snel verbrand

ik ben niet arrogant
oh nee u leest geen krant
geheid had u mijn naam gezien
dus niet dat u nadien mijn
fijn gesneden zeer bescheiden
zaligheid met de futiliteit
van uw verwijten overmant

ík ben de alfa, dominant
tot op het bot, een god
in vergelijk met het slijk
in uw onthande letterland
waar digitaal het verstand verzuipt
in haat en nijd van klassestrijd
en wie de schoen past trekt hem aan
Ík leid eenieder die dat wil
met niets meer dan mijn waarlijk woord
van afgewogen wijsheid door
dit wanbeeld van uw waanbeleid

probeer dit ook vooral nooit thuis
of waar dan ook na te doen
u zult nooit naast míjn schoenen staan
het is een feit en dat sindsdien
alleen al mijn aanwezigheid
een traan ontlokt aan menig oog
en als ik over het podium schrijd
weids begaan mijn armen spreid
de blauwdruk van geborgenheid
die puur de poëzie belijdt
houdt zelfs de poes van uw vrouw
het niet meer droog

dit wonder der polariteit
beïnvloedt immers zelfs op juiste
wijze toegediend nog altijd
de rijvaardigheid, buiten dat
en bovendien op dit product
van toegewijde ijdelheid
dit uitgebreid totaalpakket
van ongekende vaardigheid
met ‘k-heb-schijt-aan-u mentaliteit
rust copyright
en dat altijd

© GtH

hoe woord na woord
in elk begin
het sterven schuilt
dat steen om steen
vol overtuiging in alle rust
geschreven staat
hier ligt..hier ligt..hier ligt..

hier ligt niets meer
dat ik noemde
zes kuub duurbetaalde grond
akkers vol illusie

met een beetje mazzel
wordt ooit wat van je overbleef
de laatste rest -je nylon pak-
geruimd

© GtH

misschien was alles nu
als jij niet toen
of ik die dag
had zo maar anders
als er iets bijvoorbeeld jij
of ik of hoe dan ook
je weet het niet
maar stel je nou dat
laat ik zeggen
nochtans dit
houdt elke optie open, toch?

maar goed
dat is dan niet gebeurd

© GtH

Hij zit, een man
alleen met zijn journaal
dat ongebonden tranen lekt
op het parket,
terwijl de wereld buiten
nog een verwoede poging doet
het goede te verslinden.

Zo ziet hij hoe nog net
het stervend licht zich door
het duister laat verdringen
en weet dat buiten ’t huis
en binnensmonds
geen hoop zo ijdel was
als die onuitgesproken bleef

Luistert met een half oor
naar wat zich hoort maar niet
in het woord gevonden wordt
geen enkele muur vertelt hetzelfde
de weerman zwijgt, morgen regen
het trieste heeft vandaag gewonnen

of toch?…
een kleine stem van boven
vraagt nog om een laatste kus.

© GtH

Ik weet niet wat het ergste is

dat licht dat overal en zo het schijnt
een nooit aflatend licht moet zijn
tot heel de aardkloot gloeit en brandt
voordat de knop wordt omgezet
als as de laatste lading dekt

dat licht dat lege steden vult
met niets dan overdadigheid
dat schreeuwend van de daken valt
in kilometerslange loze kreten
dat zich langs elke snelweg rijgt
die langzaam naar het duister leidt
maar waar ik godzijdank
nog altijd 3 uur ’s ochtends lees
dat ik met prodent poetsen moet

of in het donkerst van de nacht
op blote voeten
in Drenthe
hunebedden zoeken

© GtH