dichtbijgijs.nl

IK    IK      IK
IK    IK   IK
IK    IKIK
IK    IK   IK
IK    IK      IK

twee letters
één woord

en een halve poging

© GtH

het is elke dag wel wat
in dit land van patat
tapas en trends

ben je Ayaan kwijt is ze er weer
maar waar is ze nu
niemand heeft het er nog over
waarom niet en wat kost dat

komt Wilders alweer langs met zijn Fitna
roemloze dood -ik zou bijna Allah Akbar
schreeuwen- maar wel het haar strak
blijft lachen en denkt nog steeds
dat hij een functie heeft

en Nederland in beweging bij Max op 1
heeft een nieuwe gymnastiekman
die hebben ze dus écht eerst uitvoerig gescreend
maar goed, dat zie je er ook wel weer vanaf
daar kan ik ’s ochtends dus niet naar kijken
überhaupt niet, eigenlijk

en waar blijft toch die verdomde Tour
onze volgende zege op de Alpe d’Huez

© GtH

daar ging ze
geen afscheid
gewoon in een bootje
de ogen gesloten of open
gericht op een later van water
dat onder de huid kruipt

hoe het zwelt in zijn zwijgen
een hemel vol bloed
en de blote voeten
die huiswaarts fluiten
door een wassende vloed
de nacht naar de haaien

zo zwoegt zich een moeder
nog jaren later
op het zonnige strand
door het zand van de tijd
het vervagende beeld
van een kind aan haar hand

en de jongen die rustig ging slapen

© GtH

laten we de trend volgen
iets van speed-daten ofzo
jij en ik niemand anders
steeds hetzelfde tafeltje

ons dan mee naar huis nemen
zoete broodjes bakken
kaarsje branden
kindje bouwen

en in het einddefect worstelen
met de vraag of we nog wel
klimaatneutraal neuken

© GtH

Ik ontdeed je van kleding zonder mijn handen
opende knopen die zo niet bestonden
met denkbeeldige tanden verbrak alle banden
liet mijn ogen langs de lijn van je lichaam lopen
bezag met een glimlach wat waarlijk zacht was
en vond daar de konde van zuivere zonde
in volmondige tweezaamheid

dit alles deed ik
om je niet te raken

om hoe je daar zat een tel in de tijd
tot onuitwisbaar gegeven te maken
tot feit dat de fout van vlees dat vergaat
overstijgt in dit beeld dat bestaat
zolang het me blijft

toen kon ik slapen

© GtH

zo is het goed
ik zie je niet
speel kiekeboe
want ongezien
is niet-bestaand
daar ben ik nooit
draai binnenwaarts
van buitenzijds
evenwijds gebogen
zichtbaar onbewogen
ruggelings naar
weggeweest achterom
ook daar weer uit
naar moet nog komen
in de tijd
als jij daar
niet meer bent
want niet-bestaand
is ongezien
speel kiekeboe
ik zie je niet
zo is het goed

© GtH

Je hoeft ook niet te praten schat
liever niet als je maar zo en hier
onder die lamp lensgeil kijken
als je maar en zonder vragen
dat ik bepaal hoe jij beweegt
met je non-talk op de kutwalk

ons daphne lult het aan elkaar
je neemt het opgestoken haar
de anorexia voor lief
de haute couture ouverture
van plastic in een veel te dure zak
een nek die om een hand schreeuwt

daar ligt je toekomst, meisje
holland op z’n best

© GtH

Ja lieve lezers,

In de traditie van Gijs heeft nu ook Marc Tiefenthal bij wie ik laatst op Vers Geschild in Antwerpen mocht vertoeven een mooi werk afgeleverd over Bart FM Droog. Daarna Pietersz en Alexandra. Wie volgt? Enige criteria: dis Bart FM Droog

Onze Bekomst

Wie of wat slaat
hier en daar roemloos
de bodem onderuit?

Zullen we dan gedwee
dit spijkerschrift
in ons laten drijven?

Met voeten treden we
per stap minder wijs
in het zand vooruit

Weg spijker, weg schrift,
en stampen onmerkbaar
tot de droogkorst barst

© Marc Tiefenthal

BLUTKÖRPERCHENKONZENTRAAT

Mompelmund,
ewiges ding du,
meine versaute duese,
im bad immerdar.

Ich kleinigkeit, blute,
bei Babylon’s tuermen.

Mompelmund du,
verehrt in einsamer nacht,
zwischen rattern und bluten,
ach so leicht abgetrieben.

Ich blute zwischen mauern
Mompelmund du,
ein haus ohne türen.

(c) pietersz van calumburgh

De droogte voorbij

Er zwerft een veenlijk door het huis
het sterft per dag een wisse dood
stoot her en der op weg daarheen
puur en alleen uit klamme angst
aan elke steen zijn ellebogen
tot een brei van bont en blauw
ontmenselijkte huid

Het moet er immers uit
het borrelt binnen
alsof de stront nog net zo hoog zit
als toen hij nog bij zinnen was
elk woord een lauwe slappe hap
van rotte pap, alsof een kind
je onderkotst

Het klotst, hij stuipt
terwijl de oeverloze shit
in klodders van zijn kin afdruipt
heeft nog geen weet dat dit het was
dat al zijn zin voor zover al ooit bestaan
daar zal vergaan, dat stinkend huis
dat hevig staat te epibreren
van het dansen van de ratten
en het knagen van de luis
in de pels van poëzie

De pest breekt uit, de tering laait
het dak stort in, de zeisman maait
hij bidt een allerlaatste keer zijn eigen
Godvergeten naam, kwijnt ineen
lost dan op van teen tot top
en kijkt er naar
de uit-ge-DROOG-DE-IDIOOT
lacht zijn laatste tandje bloot
voordat zijn dode loden kop
in de vergetelheid verdwijnt

© Gijs ter Haar

In excelsis antitheo

Verdom me, Torquemada, helleveeg
het dek aan met mijn bezem, want de ratten

verlieten uw verzonken Ark en brachten
gezamenlijk een zondevloed teweeg

en ja, het is gegeven, ik beken
dat ik een dochter van Azazel ben

mijn tong dient slechts de blasfemie, maar leeg
mijn heidenhoofd van kwalijke gedachten

dan kan ik uw kwaadwillendheid bevatten
die ik vermoedde en nog nooit verzweeg

ik wed dat als u mij zult laten branden
u dit uit gulle naastenliefde doet

dus reinigt u gerust de vuile handen
in as van ‘t kwaad en zuiver kettersbloed

doch handelt u conform mijn laatste wens
bekrachtig, eer ik voor mijn zonden boet

de grondslag voor ontaarding van de mens
want ‘god’, uw vuist voelt hemeltergend ‘goed’.

© Alexandra van de Pol

Als een gezicht zegt wie je bent
heb ik jou altijd gekend
ben jij de spiegel die belooft
dat al het lijden wordt weerlegd
op de dag dat jij en ik
van dit kluisterend lijf bevrijd
opgaan in de eeuwigheid

hoe je daar zit
waar ik je net heb neergezet
hoe je lacht, met ogen dicht
de warmte van het zonlicht zoekt
ik naast jou van haast ontdaan
elke keer weer denken moet
aan wat ons bindt in dit bestaan
van ijle lucht en kloppend bloed

dat alle mensen eender zijn
met elke mens zijn eigen weg
met elke weg zijn eigen zin
met elke zin zijn eigen eind
waar alles weer de eenheid vindt
als daar dan onze adem stokt
en ergens anders weer begint

zo zijn we in het diepst gelijk
vanuit de kern tot op de huid
het kind dat lacht, het kind dat huilt
het kind dat géén gelijke kent
terwijl de tijd ons beider
feitelijke zand verstrooit
in dit onwerkelijk moment

© GtH 

Verschijnt binnenkort in Bloemlezing

Het was leuk. De promotiecampagne vor het NK Poetry Slam. Mocht samen met Simon Mulder de Haarlemse bussen voor mijn rekening nemen.

Check het artikel met filmpje hier in het Haarlems Dagblad.