dichtbijgijs.nl

hoe jij zo boterzacht
zo puur en blank
steeds net te lang wist door te melken

soms had je van die dagen, lief
dan kwam het je uit alle gaatjes
daar kon geen meisje van Verkade tegenop

© GtH

waarom moet het nou weer onvergetelijk
laten we in dat geval vooral niet vergeten
dat alles vergaat en zo is het goed
en zelfs daarin het leven zich vindt

al is dat tumor of voedsel voor maden
een zeiltje in je kop een traan op de aarde
die ons niet meer kent als zij weer begint

© GtH

dit is een dag van tegenzin

nog houd ik de ogen dicht
maar ben al in de wereld weer
wetend wat er komt en gaat
hoe verder ik de dag in denk
hoe sneller zich het licht vertraagt
en ergens klinkt een kinderstem
dat ik een lieve vader ben
en wat we dan gaan doen vandaag
ik vraag het aan mijn oude rug

geen bruggen bouwen, boeven vangen
brandjes blussen, dubbelvouwen
huis behangen, vrouwen kussen
zegt mijn oude rug terug

dit is een dag van tegenzin
en was het niet dat ergens in de verte
straks de warmte van een vrouw
en een kinderhand de mijne wacht
dan dacht ik deze dag voorbij

voor nu is het langzaamaan de tijd
dat ik mijn moede hoofd ontsluit
de lakens van het lichaam scheid
mijn voeten op de aarde plaats
en alles wat ik eerder zei van tegenzin
en dagen die voorbij gedacht
met een glimlach varen laat

© GtH

het is
dat hier
elke zondag
twaalf kerken
klokken luiden

anders
zou ik
blijven liggen

dat
doet God
immer(s) ook

© GtH

Ik ben een gedicht, zegt ze
jij rijmt je op mij
ik zing van de wereld
elk woord tot akkoord

hoor je ze niet
de sirenes en nymphen
als je me ziet
hoe ik je streel
dat heet poëzie

dus schrijf mij tot lief
schrijf mij tot lied
dat duivels doet dansen
we ruimen de grenzen
en nooit meer verschil
dan voor dovemansoren

het blijft poëzie
en altijd muziek

© GtH

Geschreven voor de verzamelbundel van het tweede Drentse Open-Dicht met het thema: Poëzie en muziek

Alles wat ik zeg vandaag
heeft generlei betekenis

het is het oeverloze wiegen
op een bodemloze zee
van wrakhout dat wanhopig
op het wassen van het water wacht
het is als dansen op een koord
terwijl je eigenlijk niet danst
maar treurig aan een touwtje hangt
als een boer met kiespijn lacht
naar wat zich om je stem verlangt

het is omhoog gevallen taal
van veinzen voor een volle zaal
verbaal geweld, het stelt niets voor
het gaat maar door, het praat
en praat, een aderlating van vertoon
het blaten van een stervend schaap
waarbij het laten van de wol
allang te wensen over laat

het is niets meer dan wat hier staat
een zak oud zeer, wat stroop en stront
de mond vol van vilein venijn
waaruit in niet te stuiten vlagen
een kinderachtig klaaglied klinkt
een jas van uitgewoonde huid
die stomtoevallig doch onterecht
ongewoonlijk welgevallig overkomt

ik heb het allemaal gehoord
en ben er niets mee opgeschoten
ik lees nog af en toe een boek
zoek een allerlaatste woord
één enkel woord
waar het wezen
van mijn waarheid
woont

© GtH

Het is de push-up die het doet
en hoe ze elke vent een glimp gunt
van haar bruin-geveinsde buik
de piercing in een oude navel
een kont die net geen kont meer is
het mager resultaat
van een beetje biogarde

hoe ze dat gebrek aan kont
wanhopig langs je liezen wrijft
terwijl ze van het thuisfront praat
een man, een kind, een huwelijk,
haar hand nog even vluchtig
langs het vermoeden
van je manzijn haalt

hoe elk woord hetzelfde zegt
een ziekelijk ik bied me aan
publiekelijk en altijd overduidelijk
feitelijk niets meer dan dat
en nog wat veel te strakke broek
dat zich een weg zoekt
door de kudde

het zou allemaal nog gaan
maar die kop zo vierkant fout
hoe je het gestapeld krijgt

doos
  op
doos

die kop moet er gewoon
eerst

af

© GtH

je ogen, schat, zo machtig prachtig
maar weet je nog van Pamela
en vijfduims hardgestaalde spijkers
het is er van gekomen toen
ze wilde alle feiten toch

ik heb haar kunstig uitgespreid
op witte doeken in zes hoeken
van een levenloos bestaan
dat contrasteert zo mooi
met rood

alles in exact die kleur
op een nieuw canvas aangezet
met de allerduurste kwast
een hele dikke jongen

© GtH
 

Meer?

Ssssst

hier huizen duivels
je ziet ze niet, ze slapen

ingebakerd in gebeden
van een prevelende dwaas
achter de deuren van weleer

maar altijd daar
een onderhuidse jeuk
die onuitgesproken blijft

als schurft op een dooie hond

haal ze nou niet aan en bovenal
vertel me niets van wiegeliedjes

© GtH