dichtbijgijs.nl

Ook in Lombok met Wordplay

Hij schreef het afgelopen zondag bij het Feest van de Poëzie af op een klein briefje in een nog kleiner handschrift en gaf het me te lezen. Die wil ik ACG, zei ik. Ik moet er nog even naar kijken, zei hij, ik stuur hem op. En daar is-tie, prachtig gedicht. Komt-ie:

Dit keer zijn we vrienden
van alleen maar voelen
en niet meer aanraken
van blind vertrouwen
omdat ik je toch niet kan zien
niet herinneren kan
wat neerkomt als ingenomen
wij tegenover alles
als bezet je van binnen
wel tegen elkaar aan
maar even uit de zin te zijn
komt het vrienden in beide
verwarrend al de drempels gelaten
dit is het bieden van de verheid
waar het eigen aanzien ontluikt
om in jouw kamer wakker te worden.

© ACG Vianen

Hij mag natuurlijk niet ontbreken en zeker niet bij de eerste drie. My man, goser, wereldgast, bovenal dichter. Ik heb hem gevraagd, mag ik kiezen, mijn favoriet? Jij mag, zei hij, ben benieuwd. Kiezen is moeilijk, wil er wel veel, maar kom op eentje uit vanwege de tweede strofe. Die strofe is absoluut, voor hem, voor mij, voor ieder mens, dat valt niet te ontkennen. Doe er vast later nog wel een keer een. Maar nu deze, uit zijn debuutbundel “Je bent erg mens”:

Ja

had ik dit land verlaten
als ik van haar bestaan
geweten had
het gaat per uur nu
harder jij
wat is dat toch

ik zoek een mens van mens gemaakt
die mij de bodem
uit de hel laat schreeuwen
en die dan nog
ja dan nog naast me ligt

en als mond van tederhout
zou ik wijken voor je woorden
zou ik?
misschien is ja
het mooiste woord

© Pom Wolff

André Heijnekamp, we weten het lieve lezers. De eerste aflevering dit jaar van SLAMersfoort werd hij geveld door het Pandorrasyndroom. Zijn mooiste zin: gedichten gaan uit het hoofd, titels niet. Helaas kwam er niets meer uit hoofd, het woordje ’slam’ waarde in da house en dan zijn het zelfs de grote dichters die instorten. André zijn mailtje na mijn uitnodiging er een biertje op te komen drinken bij de a.s Vrouwenslam:

Ik zet de vrouwenslam op de lijst! Ik pin mij niet vast, maar ik zal de datum rood omcirkelen en mijn best doen.
Nu, als ik tracht om te komen, meisje mee voor nog meer publiek, plaats je dan mijn gedichtje ergens? Ja natuurlijk houden wij elkaar in leven en lief gedichtje voor meisje is ook een beetje vrouwenslam.
Hoi hoi:
André

Natuurlijk, André. Gabbers blijven gabbers, no worries mate, alles sal regkom. Komt-ie!

Lief,

Op adem komen is loslaten
de aarde waarover je loopt,
zonder muren zijn namen niets
het worden verwilderde lussen
takken aan een boom.

Blad is adem en ruisen
van wind die speelt is
adem en elk woord wordt lucht
het lichaam een vergeten idee
het oog is zoveel groter buiten.

Niet het benauwde sentiment
van een kamer die eens was
ingericht om te blijven
staan op een verloren plaats.

Het is loslaten en geluk
door bloed voelen stromen
het is willen zijn bij jou
als het huilen begint
vanwege alle mooie dingen.

© André Heijnekamp

Het zou niet goed zijn enkel met mijn eigen veren te pronken. Daarom deze nieuwe categorie, lieve lezer. Voor alle dichters die met hun poëzie mijn diepste raken op welke wijze dan ook. De officielle aftrap is aan Christiaan Mooiweer, mijn zeer gewaardeerde collega uit Delft en organisator van de slam aldaar, met een gedicht voor mijn eigen persoontje -waarvoor mijn dank, Christiaan - en waarvan ik beloofd heb het te plaatsen. N-joy

De kale dichter

God,

Uw niet-zijn is niet strategisch verkeerd
en ik geloof dat u dit het best weet
dat wat geschiedt slechts geloof decimeert
al wat niet kan niet leidt tot uw bestaan

Ach gebed was aan u slechts zelden besteed
en lijden behoort tot het verleden
uw equivalent van laat het mar gaan
biedt u ruimte voor iets naast de rede

Dus we lieten hem komen, een sjamaan
de slangenbezweerder die in duister
een villeine verleiding ontfluistert
met sonnetten waarin lijken vergaan

Hoor je zinnen van de kale dichter
raken. Ze stampen naar binnen, terwijl
ze nergens beginnen en onverrichterzake
weer staken. Heer, geef mij een teiltje
om in te dansen en chocolade
te makenvan het zoetzwavelend brood
Noem het geen moord. Dit is geen tirade
maar een ballade met honger die stoflongen
uitspuwt voor genadiger dood
Sla neer! en laat het woord niet doen alsof

Erbarme heer, vergeet u mijn zonden
ik warme u met vocht uit mijn darmen
Bescherm uw lijf van koortsige wonden
maar schenkt u mij kracht in beide armen
en verlost ons heden van deze poeet
Verdrijf het leed dat kale dichter heet

© Christiaan Mooiweer

Inderdaad, uit 1966 en toen al op audio gezet, zo goed werd het bevonden. Wat een dichter. En wat een stuk, wat een metafoor, en hoe toepasbaar nog steeds 42 jaar later.
N-joy. One of my favorites.

Yellow

In te beginning
long before that
when light was still deciding
who should be in
and who should be out
of her spectrum
yellow was in trouble
..even then

it seemed that green
-you know how green can be-
didn’t want yellow in
some silly primal envy I suppose
but for whatever cause
the effect was bad on yellow
and caused yellow to weep
yellow tears for several eternals
-before there where years-

until blue heard what was up
between green and yellow
and took green aside
for some serious talk
in which blue pointed out
that if yellow and blue
where to get together
-not that they would
but if they did
a gentle threat-
they could make their own green

ohhhhh, said green
with some understanding
naturally by a sudden
change of hue
green saw the light
and yellow got in
worked out fine

yellow got lemons
green got limes

© Ken Nordine - 1966

Ik heb de origenele opname uit 1966 in Real Player formaat ( aanrader ). Wil je hem hebben mail je me ff.