dichtbijgijs.nl

De zon streelt weer de namiddag

met licht dat zacht het zicht omlijst

en spiegelt zich in ’t water

van de oude fluisterende gracht

die als een tijdloos monument

elke vriend en vreemdeling

die door het midden binnen komt

de weg naar de oude haven wijst

zo kaarsrecht als ze daar nu ligt

zo bochtig liep ze vroeger rond

een slinger door een ziltig land

van wal noch kant een weet

wat heet, een ongeslepen diamant

die op goed geluk haar wegen vond

als ongebonden element

een grilligheid haar lang ontnomen

nu ligt ze nog wat bij te komen

een kabbelende eendenhaven

maar elke brug even parmant

onder de luister van de bomen

een lint van feest op dagen die

de zomer met het lover viert

kuier er eens langs en zie

hoe mooi het altijd is geweest

© Gijs ter Haar

Oudgediende

lappenpop om te ontkleden

ontleed haar tot je weet                                                                   

waarvan zij is gemaakt

dat wat zij aflegt wonden laat

bloed zweet tranen huid en haar

moordenaar van relikwieën

oudgediende

ze stopt de wereld in een tas

wil haar niet geboren zien

omdat ze niets te zeggen heeft

lappenpop, moordenaar

ze vraagt er naar:

los haar op

stel haar ten toon

buig haar tot ze barst

schrijf haar naam

lappenpop

oudgediende

moordenaar

leg haar een jas van schemer aan

© GtH

Alles vergaat maar niets gaat verloren

De grote foto op de muur

loop er eens langs van links

naar rechts en stel je voor

dat alles daar zich afspeelt

in het zelfde uur, en dat

zou zo maar kunnen

tussen de sporen van ’t verleden

waan je jezelf in een andere tijd

van haast bevrijdt, een tijd van vlijt

en simpeler aangelegenheden

‘t kamergemak om luxe te kakken

baadjes, jakjes, merklappen

mutsenhangers, koperpotten

totjes blauw en kiespijnwatten

kabinetten, Friese klokken

dikketons en pieje rokken

maar meer nog dan wat have en goed

vindt je hier een tijdsgeest die nu

nog door ieders aderen gaat

van arbeid in saamhorigheid

rood of blauw, het maakt niet uit

dit dorp is altijd al geweest

wat hier nog te aanschouwen staat.

© Gijs ter Haar

T.g.v. 25 jaar Museum Spakenburg

Dit is niet van het land

dit leven van water van wind in de zeilen

van reilen en reven en loeven, je laven

aan de zon op het dek of storm en regen

het is om het even hier wordt gevaren

dit krakende hout hoe ‘t de golven breekt

hoe het smeekt om de diepte onder de kiel

om het dansen, het deinen, het wiegen, het wagen

om de ziel van de zee waarbij alles verbleekt

dit hieuwen van lijnen, het lint van de einder

dit zuiver verdwijnen uit het oog aan de kant

dit scheren van schepen door een rimpelend zilver

dit leven, dit water, dit hout en de wind

© Gijs ter Haar

Voor de stichting Zuidwal Botter Wedstrijden 2011

http://www.dunya.nl/nl/SPOKEN

deze stilte is geen zwijgen

deze stilte geeft een stem

aan hen die we gedenken

het is het woord dat in zich weet

dat geen beeld verloren gaat

zolang het nog geschreven staat

het is het noemen van de namen

vaders, moeders, zonen, dochters

die nooit te nimmer huiswaarts kwamen

het is een lied vol van verdriet

dat zich niet bedaren laat

omdat het ons een schouder biedt

het is een schreeuw die uitstijgt

boven alles dat ons scheidt

deze stilte zijn wij oorverdovend samen

© Gijs ter Haar

Ik stap het kleine pontje af

en neem meteen een tandje terug

van rappe draf naar trage tred

blijf even in verwondering staan

dat ligt in grond hier ingebed

‘t is nooit een plaats van haast geweest

wie haasten wil moet verder gaan

op ‘t eerste oog is het niet veel

wat straten, stil, dwars op elkaar

daar zie je zelden iets gebeuren

een school, een kroeg met een terras

alsof het altijd al zo was

maar wie goed kijkt wordt zich gewaar

hoe alles eeuwig leven ademt

het dampend gras dat dagen wekt

een vlucht van vogels in de lucht

het weidse land dat uitgestrekt

voeding biedt aan vee en vrucht

het ochtendlicht in al haar kleuren

de avond achter eiken deuren

het water, wiegend, tegen dijken

ik kan er urenlang naar kijken

en zal geen tel daarvan betreuren

’t is waar, het lijkt soms een gehucht

maar wie hier wandelt, woont of werkt

de ruggen recht, de geest gesterkt

weet welk een oeverloze pracht

God deze plek heeft toebedacht.

© Gijs ter Haar

Als ik de Hongdehemel zie

dan zie ik ook mijn oma terug

de smalle rug en in haar hand

een zak vol jong gewemel

hondsgebroed, hoe zij het noemt

ze prevelt nog wat voor zich uit

en laat met een behendigheid

waarin ik oefening vermoed

de zak over de kaderand

in het gulzig zwarte water vallen

de mensen waren keihard

toen ze zelf nog een meisje was

wie schoenen had gold als rijk,

het was al zwaar een mensenmond

laat staan die van een hond

of zes, of zeven acht te vullen

en jong geleerd is oud gedaan

dat neem je mee naar later

dat alles is verleden tijd

maar is geen reden om de tijd

in zijn hoedanigheid van toen

niet nieuw te doen herleven

zo wordt wat eens vol grond gestort

de havenkom die al zo lang

smachtend onder het spuiplein wacht

-geduldig, op zijn eerherstel-

het water weer gegeven

straks komt de dag, dan loop ik langs

de oude sluis met het geruis van golfslag

tegen houten deuren van weleer

waar de geschiedenis van ooit

het hedendaagse weder vindt

een kind dat nieuw geboren wordt

de Grebbelinie weer in ’t zicht

hoe prachtig het te pronken ligt

denk dan terug aan dit gedicht

© Gijs ter Haar

Ze staan daar maar te staren

naar een evenaar die ergens

achter de huizen ligt

Het is een eeuwig vergezicht

dat door de tijd niet veel verandert

al kijk je honderd jaar terug

het lijkt hetzelfde tijdsgewricht

de boer, zijn vrouw, ze wonen hier

het werk is hard voor mens en dier

het land moet vol, het land moet leeg

het vee moet voer, de stal geveegd

zo gaat het alle dagen door

al hoor je  ze nooit klagen

al vragen ze zich wellicht af

hoe lang ze daar nog zullen staan

en of de rode klinkerstraat

tussen de stadse boerderijen door

altijd dezelfde weg zal gaan

op huis aan dat daar ergens

in de landerijen zacht een zucht

van ingetogen leven laat

waar op de schoorsteenmantel

nog een oude spreuk geschreven staat

“zoals het klokje thuis tikt

tikt het nergens”

© Gijs ter Haar

ik ben de wereld rond geweest

op zoek naar weet ik wat en meer

maar elke keer dat ik wat vond

bleek het de vrijheid die ik vrees

een geest van lang vervlogen dagen

een schim van wat ooit waarheid was

dit dorp, ik kende het als kind

mijn oma woonde aan de haven

toen opa dood ging op de ree

een aanleunwoning op een hoog

ik kwam daar vaak, kreeg dan steevast

een gulden uit het glaasje mee

daar mocht ik danpatat van kopen

dat alles was ik ooit vergeten

het leven wendt zich hoe het keert

nu woon hier toch al weer snel

een jaar of acht het heeft

me niets dan goeds gebracht

en elke voet die ik verplaats

is zonder haast als elke klinker

in elke straat het sentiment

-alsof ik weer die jongen ben-

beleven laat, zo gaat de tijd …

… zo gaat de tijd als vanzelf

alsmaar door in elke pas

die ik neem langs wetering

of haven heen in elke steen

staat een nieuwer jaar al klaar

waarin ik weer de mens ben

uit het kind dat ik hier was

© Gijs ter Haar