kijk, zegt ze, dat zijn wij

strekt een licht gedragen hand

de stand van sterren tegemoet

ontdoet zich ook in dat gebaar

latent van alle aardse last

tast daarbij de hemel af

tot ze ons vindt, twee kinderen

in een land van glas

en wonderlijke vergezichten

we zwijgen, voeten in het gras

haar lichaam leunt het mijne in

het mijne grijpt het hare vast

in wederzijds beamen

woorden lijken ongepast

want in die grote zwarte zee

van blazend stof en glanzend gas

krijgen twee lampjes namen

© GtH

als je heel dichtbij komt, lief

vrees ik dat ik vallen zal

wil je mij dan vangen

leg je me dan naast je neer

je armen daar waar ik ze vond

opdat ik mij geborgen weet

als ik met jou de grond verlies

en verder val de diepte in

die leven heet, die alles laat

voor wat het immer was

tot elk gebed een uitkomst biedt

alle waarheid woordeloos

ongeschonden puur weerklinkt

waar de wereld herbegint

met vernieuwd verlangen

© GtH

misschien is het leven

niets meer dan het stelen

van tijd

van de dood

het delen van brood

uit eendere handen

misschien is de tijd

niets meer dan het lijkt

een gedachte

op mensen geijkt

de dagen die gaan

en toch ook weer komen

en misschien is de dood

niets meer dan een dans

als zwemmen

in eindeloos water

naar een later als nu

en hoe het toen was

het maakt me niet uit

en God zij vergeven

voor al zijn zonden

want ik heb je gevonden

en ik laat je niet los

omdat je mij laat

© GtH

dat je dat weet, mijn lief

dat knopje daar, dat is van jou

dat mag een ander meisje niet

dat knopje is mijn zwakke plek

dat je dat weet als je me ziet

daar kan je dingetjes mee doen

daar huist een onderhuids gevoel

daar weet alleen mijn meisje van

daar zal ze me zodra ‘t weer kan

daar kussen, zij, mijn allerlief

dan ken ik geen verlangens meer

dan is zij daar, die ik begeer

dan draait de wereld om zo meer

dan daar en dus en altijd weer

dan als jij mij mijn knopje, lief

© GtH

misschien is thuiskomen

niets meer dan achterlaten

waar ik woonde maar niet was

weer eigen voetstap zien in aarde

die tot grond geworden is

zwemmen naar de kust

twee armen die de jouwe zijn

hoe ze mij omhelzen

© GtH

je kan wel ver zijn nu…
maar de tijd
is geen verschil
in afstand aan te meten

als geen seconde zich kan splijten
zonder dat in elke fractie
jouw naam door mijn
gedachten zingt

als geen licht zo ver kan schijnen
zonder dat in elk breekpunt
dat het bereikt
jouw weerschijn klinkt

kan geen enkele vergelijking
ooit verwoorden hoe dicht
jij immer bij me bent
dat ik je zelfs in duisternis
in absolute eenzaamheid
nog op mijn netvlies dansen zie…

© GtH

De marktman schreeuwt zich schor en scheel

die blauwe stofjas van de groente

die altijd naast de kaasboer staat

wat gaat die kerel toch tekeer

het is geen weer, het vriest, ’t is koud

de winter is dan toch gekomen

’t weerhoud me niet, want ginter

wacht mijn zaterdagse ritueel

de visboer bij de vvv

- voor nu meteen een bak garnalen

en graag een pondje poontjes mee -

dan ook een wijntje maar genomen

en op het Spui de jongelui

in hun zaterdagse goed

tussen de oudjes die nog weten

hoe je kuuven maken moet

zo gaat een dag gestaag voorbij

we meten ons aan waar we zijn

de lijn van tijd waarlangs we gaan

de mens die je daarnaast ontmoet

de weidsheid van dit dorps bestaan.

© Gijs ter Haar

Het is genoeg om hier te staan

dit gadeslaan in het moment

dit roezen van de tijd

jij bent al vroeg, gaat door het huis

ik zie je in een kamerjas

met pakjes drinken, broodjes kaas

je lacht een beetje om een vent

die wellicht ondoordacht maar toch

in je hoofd gekropen is

als dacht hij dat je wachtend was

op iets wat je niet wist

weet dan dat hij met je lacht

en aan je denkt hoe je daar staat

met in zijn hoofd die ene vraag

die mooiste zin, een fluistering

“ben je zacht en lief

als ik heel dichtbij kom?”

© GtH

als ik je dagelijks een dicht zou maken

zou je in vervoering raken

zou je lachen bij het horen

van mijn onuitgesproken naam

en je adem naast de mijne

als een feit van angst ontdaan

zou ze op de ramen schrijven

van een simultaan bestaan

jij schikt bloemen in een vaas

je kent hem niet dus vraagt je af

waarom de man die bloemen bracht

nog in de deur te wachten staat

hij buigt het hoofd, weet zich geen raad

wenst slechts dat hij de bloemen was

om door jouw handen aangeraakt

in je kamer neergezet

stil naar je te kijken

© GtH

dat je voor een trein springt

en dat je dan nog leeft

ergens in een wielkast

om een as heen

wellicht een beentje meer

of minder dat is niet echt

te zeggen het is een beetje

in de war en de brandweerman

heeft een brancard

die je op kan rollen in een tas

die rolt hij daar tussen de wielen

onder de zielige vertoning van jouw

niet geheel geslaagde poging uit

en niemand weet waarom

hier valt niets meer

te redden zou je denken

en jij, je ziet de voeten

van nog minstens 20 mensen

drukbewegend om het epicentrum

van jouw universum heen

en dat ben jij en zij

zij praten maar in kastjes

aan een riempje om hun schouders

en hun voeten zijn nu niet echt

wat je zien wil als je dan toch

net weer niet de pijp uit gaat

en ook dat valt te bezien

voor nu is alles

afwachten

© GtH