Slamersfoort is weer aanstaande, en wel op 8 juni en wederom op het gezelligste podium van Nederland bij café Miles (voorheen Borra) op de Hof in Amersfoort. Met de dichters: Erwin Mulder Melvin van Eldik Wibo Kosters Michel van Meier Gerben de uiter Blaxtar Muziek is van Harry Loco, check hem hier. Dus 8 juni als een speer naar café Miles. Hof 25 Amersfoort Aanvang programma 20.00 uur, entree wederom gratis Peace!
Het is weer zover, de mooiste slam van het jaar, en alles ter ere van de Internationale Vrouwendag, de Vrouwenslam.
En nog steeds is SLAMersfoort de enige slam in Nederland met dit prachtige concept, mannen niet toegestaan anders dan in het publiek om te bewonderen. Deze avond behoort de vrouwen toe. En wat voor vrouwen.
Voor u zullen optreden, de dichteressen:
Jolies Heij
Erika Destercke
Tifène Huchet
Hanneke van Eijken
Jelou
Karin Beumkes
Muziek is van Nadie Reyhani, check haar hier: http://www.nadiemusic.com
Aan de jurytafel Ineke Wolf, Karin Horst en Janneke van der Meulen
En de presentatie is wederom in handen van de mooiste vrouw van Nederland (na mijn eigen vrouw natuurlijk) Upperfloor.
Dus maandagavond naar het kleinste café van Amersfoort, wees er snel bij, er is plaats voor 40 mensen.
Café ToasT
Hof 38
Amersfoort
Aanvang programma 20.30 uur, entree is wederom gratis.
Zie jullie daar.
Die vindt je weer hier, samen met de beelden van het NK 2009 een dag later, gewonnen door de deelnemer voor SLAMersfoort, Ellen Deckwitz. Stukje terug dus eerst naar “older”.
Wat een avond, vrienden, wat een avond. Het was weer een jaarfinale zoals we dat gewend zijn van SLAMersfoort. Bommetje vol was het deze alweer 6-de jaarfinale in theatercafe Borra. En hoewel de avond een melancholisch tintje had, Borra gaat over in andere handen en SLAMersfoort moet verhuizen naar een andere nog nader te bepalen locatie, was het vooral de begeestering van geweldige poëzie die de boventoon voerde. 10 Topdichters in da house, Daan Doesborgh moest afzeggen maar dan waren nog steeds over:
Marein Baas, Sander Groen, Loes Vlaming, Wibo Kosters, Pom Wolff, Robin Veen, Peter Knipmeier, Martijn Holtslag, Joost Oomen, Jolies Heij.
In de jury als altijd Wichard Maassen, Ineke Wolf ( met 1 f ), en de winnaar van vorig jaar , Ellen Deckwitz .
Eerste ronde, iedere dichter 4 minuten, 4 moeten er afvallen. De hoed van oma Cornelia zegt dat:
Robin Veen mag beginnen. Rust daar een vloek op? Zeker weten, en waarom zal altijd een raadsel blijven, is het omdat de dichter nog niet warm is of ligt het aan de jury, moet die nog op temperatuur komen? Aan de poëzie ligt het niet, wellicht toch het te pregnant aanwezige papier? Wat het ook is, Robin is na de eerste set de eerste afvaller.
Sander Groen, zenuwachtig, zijn derde slam, zijn eerste jaarfinale. Organiseerde het prachtige podium in Vlaardingen op zondagmiddag dat helaas niet meer bestaat. Aardige jongen, schrijft ook hele mooie dingen, maar mist hier de podiumervaring om met de rest mee te komen. Valt wel goed in de smaak bij het publiek en heeft een mooie set, maar helaas, Sander is de tweede afvaller.
Loes Vlaming, prachtige teksten, voorgedragen met een stem die in breekbaarheid uitblonk, geen andere stem past bij deze poëzie. Wat dat aangaat klopt het helemaal. Loes trots rechtop, waarlijk een dichter die voordraagt. Maar net te ingetogen, te lief, te zacht. En al was het muisstil, Loes was de derde afvaller.
Martijn Holtslag, de jongste dichter, vierde zijn 17-de verjaardag. Had in augustus de publieksprijs gepakt. begon met een gedicht waar hij daar de hele tweede set mee vulde en op advies iets ingekort heeft. Dat heeft hem de vierde prijs opgeleverd in de schrijfwedstrijd Geheimen van de linie, mede georganiseerd door Zimihc. Martijn gaat er nog wel komen, hij moet zijn rap- schema’s nog een beetje loslaten, maar dat gaat vanzelf als hij blijft meedraaien. En al was hij jarig, vandaag was het niet genoeg voor de jonge hond, Martijn was de vierde afvaller.
Tweede ronde, 6 dichters, iedere dichter 4 minuten, 3 moeten er afvallen.
Wibo kosters, doet het goed, is volledig los van zijn papier, een slammer die zich steeds verder opwerkt. Hij hoort er al bij, die gast. Zijn twee rondes bij elkaar prima in elkaar gestoken, maar we zitten nog maar met 6 dichters en een jaarfinale van SLAMersfoort staat garant voor het neusje van de zalm. Wibo moet afvallen.
Joost Oomen, de tweede jonge hond, 19 jaar maar met hoed en baard. Heeft heel wat publiek mee, SLAMersfoort heeft nog nooit zoveel leuke knapperig jonge meisjes gezien, leve de poëzie. Het is met zekerheid een slammer, in beide sets schreeuwt hij zijn tekst het publiek in, de microfoon bijna overbodig. Niks mis mee, maar de inhoud haalt het net niet bij de meer ervaren dichters van de avond. Joost moet afvallen.
Jolies Heij, net als Wibo een dichter die carrière aan het maken is, vasthoudend ook. De laatste vrouw van de avond die nog meedoet. Ze doet het prima, ze slamt, ze kijkt je aan, ze is duidelijk te horen, de tekst is goed. En toch klopt er iets nog net niet helemaal, als ik er mijn vinger op zou moeten leggen zou ik zeggen dat er nog iets meer flow in mag. Jolies moet afvallen.
Pauze, publieksstemming, Muziek van André van Egmond, goser, check hem hier. Koop zijn nieuwe CD.
Derde ronde, 3 dichters, iedere dichter 5 minuten, er kan er maar 1 winnen.
Marein Baas, heeft het niet zomaar tot de derde ronde geschopt met zijn eerst twee sets. SLAMersfoort schijnt vandaag Marein zijn podium te zijn. Er is geen papier, er is alleen Marein en Marein is het woord en het woord is goed zoals het is. Het is stil, zoooooo stil. Hier staat het complete beeld van een slammer met geweldige poëzie, alles klopt.
Pom Wolff, was invaller in juni, pakte daar maar meteen de winst, onvoorbereid. Het is niet vreemd dat Pom in de finaleronde staat, dat is eerder standaard dan uitzondering en wie hem kent weet waarom. Het is vandaag niet anders, na twee sets waarin hij steeds warmer draaide is hij nu vol op toeren. Er is papier, maar dat is hier geen belemmering, hier staat een sjamaan te bezweren.
Peter Knipmeijer, consistente dichter, alle tekst is goed, melancholie, humor, sarcasme. Het is er allemaal. Ook bij Peter geen papier deze ronde, doet zijn set bescheiden, Peter is niet zo van de drama, rustige jongen. Het publiek hoe dan ook net als bij de vorige twee dichters aan zijn lippen.
Terwijl de jury zich terug trekt en wij de bar bestormen is er weer muziek van André van Egmond, nu met de band Fact in the Fiction, wat een gasten. Wereldgasten.
En dan het grote moment, er is druk gespeculeerd, sommigen zijn er van overtuigd dat Marein de winst pakt, anderen weten zeker dat Pom of Peter vandaag niet te verslaan waren, maar de jury was al na 10 minuten beneden. Met een unanieme uitspraak.
Na de dubbele winst in de jaarfinale van 2006 is dit jaar winnaar van de jury en SLAMersfoorter van het jaar 2009: Pom Wolff
Pom pakt de 150 Euro en een directe plaatsing op het NK Poetry Slam 2010.
Hij besluit met De Hema.
En toen restte ons niets dan het bekendmaken van de publieksprijs en ook daar bleek de verdeeldheid van het publiek met een top 3 van 11, 12 en 13 stemmen. Maar de winnaar met 13 stemmen: Peter Knipmeijer
Peter pakt de altijd overweldigende boekenstapel en een plek op de halve finale van het NK 2010
Willem had voor iedereen nog een CD van Joop & de Begonia’s geregeld, dank je Willen. En na een laatste applaus waarbij gelukkig niemand in de gaten had dat ik een traantje nog maar net kon bedwingen was deze avond voorbij en het doek voor SLAMersfoort op het gezelligste podium van Nederland, het theatercafe Borra van Willem Borra, gevallen.
Ik wil iedereen bedanken die in de laatste 6 jaar aan het succes en de good vibes van dit podium bijgedragen heeft. We gaan door al weten we nog niet waar, maar je gaat het te horen krijgen. Tot volgend jaar, tot seizoen 7.
Gijs
Pom Wolff - foto Ben Kleyn
Druk al aan het begin van de avond was het in theatercafe Borra aan de mooie Hof in Amersfoort waar de laatste voorronde van het seizoen 2009 gestreden werd. 7 Dichters zouden er zijn, het werden er 6. Lucienne Kohler was er na haar voordracht in de Kargadoor en het bijbehorende juryrapport achter gekomen dat de slam “toch niets voor haar was”. Maar daarmee was het deelnemersveld geenszins verzwakt want we hadden nog Juvu, Kees-Jan Sierhuis, Jolies Heij, ACG Vianen, Chatfant en de slamdebutant Joost Oomen.
Kees-Jan Sierhuis - nog nooit zien voordragen dacht ik, achteraf bleken we al een keer samen in Purmerend gestaan te hebben. Verraste me, niet alleen met de poëzie maar ook hoe hij daar staat. Een goede dichter met een redelijke performance. Het papier bij de hand maar amper gebruikt. Hij doet het goed en dat voor de opener van de avond. De tweede set doet er niet voor onder. Ik wil hem lezen en met voordragen zien dat hij nog wat feller wordt. Maar voor nu is het voldoende voor een plaats in de finaleronde.
Juvu - gaat als een treintje, die gast. Vergeef me als ik geen zinnen heb om te delen maar Gerben was er niet, Gerben schrijft de zinnen. Maar Juvu heeft altijd mooie zinnen zo ook vanavond weer. Een hartstochtelijk dichter die steeds meer plezier aan het voordragen beleeft en dat zie je. Doordringend de zaal in kijkend, dikke poëzie. De tweede ronde feilloos. Het mocht niet baten, voor Juvu geen finaleronde. Verbazing klinkt later in de pauze uit meerdere kelen. Ik kan er niets van zeggen, zit niet in de jury, van mij had je gemogen, goser, ik vond het goed.
Chatfant - deed haar ding op vertrouwde lustige wijze. Laten we wel wezen, dat ons Chatfant geen slammer is mag duidelijk zijn, ze zou een persiflage op ACG kunnen doen en dan zou je nog het gevoel hebben dat er iets mist, maar ik bewonder het feit dat ze toch maar elke keer weer tussen die podiumbeesten gaat staan. Ijskoud, hier ben ik. Geen “Eenzaamherid is werken in een gloeilampenfabriek” vanavond. Ze had hem moeten doen, toch zeker in de tweede ronde. Ze deed haar best maar kon niet tegen de rest op vandaag, is ook geen schande.
ACG Vianen - begon rustig en bouwde goed op. Je kan er niks van zeggen, het is allemaal goed. Eerste set het gevoelige werk, tweede set als een banaan zijn taal het publiek in spuwend. Er had ook niet veel kunnen gebeuren, de oude rot van het stel grandioos naar de finaleronde.
Joost Oomen - wie? Jaha, Joost Oomen, de jonge hond, de slamdebutant. Leek enigszins op Bob Dylan met sik en hoed. Is het een (O)omen, wordt deze troubadour de Dylan onder de podiumdichters? Het zou zomaar kunnen. Zette een goede performance neer, die gast, en kan nog schrijven ook. De tweede set knallen, het spel goed gespeeld. Joost naar de finaleronde.
Jolies Heij - de aanhouder wint en als je wil groeien moet je dat podium op ook al pak je de eerste paar keer niks, gewoon doorgaan, zeg ik altijd. Jolies doet dat en ze zullen het weten, met een ijzeren wil werkt ze elke volgende performance weer naar een hoger niveau. Ook zij kent het spelletje nu, de tweede set overtreffend op de eerste. Maar het mocht niet baten.
Kees-Jan Sierhuis, ACG en Joost Oomen naar de finalronde. Maar eerst de muziek van Nadie Reyhani. En wat kan ze dat mooi. Waardering alom uit de zaal. Wie het gemist heeft, heeft het gemist, jammerdebaamer dan. Check haar dan maar op MySpace, oftewel hier
November komt haar nieuwe cd uit.
De finalronde - Kees-Jan mag beginnen, een dichter die kan slammen, het is mooi maar gelijk aan de eerste twee setjes, de jury zoekt de stijgende lijn. ACG zet een verpletterende versie van We Werken neer, je zou bijna zeggen dat het voldoende is, wat wil je daar nog tegenover zetten. De jonge hond mag dat gaan doen, Joost Oomen, en ook Joost weet te verpletteren, met rake zinnen, de zaal in rep men roer, zeg JA.
De jurywinnar van de laatste voorronde is Joost Oomen, hem zien we terug in de jaarfinale 11 december aanstaande.
Samen met de publiekswinnaar en dat was deze keer overweldigend met 12 stemmen, het is echt waar, de aanhouder wint, Jolies Heij.
gedicht voor simon vinkenoogJa, tegen de blinde die de weg vraagt.
Ja, tegen het misbruiken van je longen.
Ja, tegen het dansen in het strijdgewoel.
Ja, tegen het begraven van vele verledens.
Ja, tegen de opgravingen.
Ja, tegen het dansen in onze eeuwenoude tombe.
Ja, tegen de messenwerper en zijn hoogblonde assistent.
Ja, tegen de spanning van verdrinking.
Ja, tegen grasmaaien in oorlogstijd.
Ja tegen de omhelzingen van de oproerpolitie.
Ja, tegen de muzikale moord.
Ja, tegen het smijten met het schouwspel van de wereld.
Ja, tegen het smijten met watermeloenen.
Ja, tegen het knielen voor het orakel van de beat.
Ja tegen, het uitroken van flatgebouwen.
Ja, tegen douaniers in de nachttrein naar Jeruzalem.
Ja, tegen pootjebaden in Lourdes.
Ja, tegen gisteren, vandaag en morgen.
Ja, tegen het ingooien van je eigen voorruit.
Ja, tegen valkuilen in het huwelijksbed.
Ja, tegen grijze papegaaien.
Ja, tegen liefde zonder gezicht.
Ja, tegen vuurspuwers en traplopers.
Ja, tegen vastgebonden benen en een vrije romp.
Ja, tegen springen van de barricades.
Ja, tegen het neerschieten van de paradijsvogel.
Ja, tegen de hartenklop van jouw haar.
Ja, tegen het schreeuwen van JA.
© joost oomen
Het is vrijdag, het is dichtersavond in Amersfoort. Gijs heet ons allen welkom onder de paraplu van Borra. Het dondert, en niet zo zuinig ook. De bliksem raakt de Lange Jan, zo hoor ik de volgende ochtend, en sirenes krijsen door de stad. Dat het binnen ook zo tekeer gaat, dat zullen we weten! Er zijn er maar drie. Het is een schande. Op dit mooie podium. Maarten wil het wel proberen. Maarten, al eens eerder op dit podium, maar hij heeft geen gedichten mee en kent zijn werk niet uit zijn hoofd. Een pen en een schrift maakt hem een dichter. Er zijn er vier. Da’s genoeg, da’s prima.
Het is geen sinecure, zo niet een onmogelijke taak, een objectief verslag te schrijven van een poëziewedstrijd waarbij ik de plaats van de wandelende verslaggever Richard Maassen in mocht nemen. Dus hierbij een handreiking naar de kommaneukers, de toetsendribbelaars, de e-poetry bloggers of kortom geheel slammend Nederland: hier volgt een volledig subjectief verslag van een groteske avond SLAMersfoort, te Borra, te Amersfoort.
Grotesk, zoals de Blauwe Reus, waren zijn gasten. Op deze vrijdagavond stond het poëticale bolwerk van slamland voor een deel op het kleine podium. Robin van Veen beet de spits af. Met een prachtige dictie boog hij zijn op het cliché leunende taal tot poëzie. “Waar het cliché de originaliteit raakt” zou juryvoorzitter Ineke Wolf (met één f) later prachtig samenvatten. Van tranen in een zilte schoot tot caleidoscopisch oorsmeer bracht hij ons.
Daarna kwam de die dag nog opgetrommelde Pom Wolff ten tonele. Ondanks zijn hem nog altijd parten spelende Guichelton. Laat geen God hem hier ooit van verlossen. Wat nu nog in mijn hoofd spookt, is de prachtige ode aan Hugo Claus. Een heel klein stapje in de richting van zijn schaduw mag Pom zich wat mij betreft al zetten. Ritmiek, timing, daar hadden wij Pom wel eens beter in mogen beschouwen, zouden wij later in de jurykamer elkaar toevertrouwen.
Peter le Nobel, op zijn oer-Hollands uitgesproken, had schik in het speciaal voor hem opgehangen bekerhoudertje aan de microfoonstandaard. Hij gaf ons, in verrassende taal, met blijk van een grote belezenheid, een tweeluik die hij als “een klaagzang uit Korinthe”. Hij peuterde “met een pincet de taal uit de werkelijkheid”. In een duidelijke toonzetting, een eigen taal en een eigen persoonlijkheid, nog niet doorwrocht van de slamgiganten naast hem, en dat maakte deze outsider bijzonder verrassend.
Bert Overbeek breekt met zijn vorm, beweerde hij. Gelukkig niet, want zo zag ik hem al eerder, en tot genoegen. Hij deed mij met gratie een jas van wollen woorden aan. Ook Overbeek schuwt het cliché niet, maar vlak voordat het stoort, gooit hij het met zijn eigen taal ter grabbel. Zoals de klaprozen ineens nymfomaan bleken open te staan. En wat een stem; met gesloten ogen leek het of Stef Bos daar stond, maar nu wel met goede teksten.
Nóg een verrassing, bleek de hekensluitster. Jolies Heij. Nog geen drie minuten voor opkomst was zij door de gastheer benaderd, en zonder twijfel stond zij achter de microfoon. Mooi, dat er nog dichters zijn die hun gedichten opdragen aan iemand, in dit geval haar meegekomen zusterlief. Ze diende ons Manestra op, met geur en kleur konden we het bijkans ruiken. Ook zij grabbelde deze avond in de ton met platitudes. Zo dropen er inktzwarte tranen uit haar ogen en legde zij Park Randenbroek in het avondrood. Gelukkig vlogen er nog enkele gedachten uit eierschalen.
Wat een avond voordrachtskunst in Borra zo bijzonder maakt is dat er vaak tijd is om de hele line-up tweemaal te mogen horen. Zo ook deze avond. Jolies overtrof haar eerste ronde. Ze raakte het moment, ze zag en bespeelde het publiek en ook de jury. En ondanks dat ze heel graag de grond onder onze voeten weg wilde vreten, besloot de jury het voor haar bij twee ronden te laten. Later gonsde het in het café dat Jolies zo’n progressie maakt. Laat maar zien dan, kom nog eens terug.
Bert, de voordrachtskunstenaar, trok zijn papieren uit zijn broekzak. Overigens was hij niet de enige, alle anderen lazen het van papier. Een doodzonde in Rotterdam, Festina en andere slamdomeinen, maar hier in Borra houden wij rekening met het geringe geheugen van de over het algemeen toch al wat oudere slammer. We hadden geen keus. Terug naar Bert. Hij vertelt verhalen. Dat doet hij goed, gelaagd en onderhoudend. Echter poogt ook Slamersfoort een poetry-slam te zijn, en dat deed de jury besluiten hem geen plaats in de finale te gunnen. Mevrouw de juryvoorzitter roemde hem nog, terwijl hij richting één van zijn vele residenties afreisde, om de mooiste zin van de avond. Iets met november en schuilen. Een mooie zin, maar voor schrijver dezes blijkbaar niet memorabel. Nee, mijn beeld van deze man is iemand die bij warm kampvuur met een goed glas iets, poëtische verhalen vertelt, in een nacht waarin de uren dan minder zullen huilen.
Peter leest voor uit eigen werk. Hij houdt van bier, getuige het wederom halflege glas in de standaard. Hij bleek humor als wapen in zijn bundel verborgen te hebben. Droog, direct en met een poëticale foregrounding die doet denken aan Pfeiffer. Het vraagt een oplettendheid en een belezenheid die mij bekoort, maar wellicht wat schuurt in een zaal vol zinderende slam. Zonder wrijving geen glans, dus hij veroverde zich een plaats in de finale.
Pom. De tweede set. Mijn aantekeningen blaadje bleef leeg, mijn hoofd zeer zeker niet. Met zijn warme stem, zijn haast kinderlijke poging grappig te zijn, met zijn voeten stevig op de gemeenplaats van woordkunst, stelde hij ons voor aan zijn moeder. Ik zal hem niet vergelijken met Kopland, maar kan dat haast niet voor mij houden. Wat Wolff in ieder geval met ‘onze vader’ gemeen heeft is dat wanneer je hem hoort, hem vele malen meer waardeert. Een plaats in de finale.
De laatste plaats daarin veroverde Robin. Hij kreeg het publiek op zijn hand. Ook hij heeft veel te danken aan zijn toonbeeld. Hij verwijst naar Jan Arens, die moet je lezen om te weten wat vliegen is. Het zal, maar deze set vloog ook, Robin. Hij dicht niet over zijn vader, maar over de kleren van zijn vader. Die moeten we verbranden als hij dood gaat, zodat niemand zich hem kan herinneren. Een sinister beeld van eenzaamheid, vergetelheid en weemoed mocht ik toch zeker op een slampodium nog niet eerder horen. Hulde.
En dan, de finale. Zonneklaar was de winnaar bekend direct na afloop van deze ronde. Niet omdat Le Nobel zijn set vergooide met een veel te lang en veel te gemaakt gedicht waardoor zijn tijd tot over de zeven en halve minuut kwam. Geen halszaak, ware het niet dat hij niet de aandacht op zich wist te houden. Jammer, want een poëet is deze mijnheer zeer zeker. Hij mag zichzelf een biertje kopen op mijn kosten, al is het maar omdat hij dat zo mooi draagt. Nee, neem dan Robin, die bracht ons toch ook op een verkeerd been. Nu stoorde het papier ons wel. Ook omdat hij bleef hangen in het staccato van zijn tweede set. Hij ontnam zichzelf de kans te wervelen, en dat maakte een wat houten klaas indruk. Dat doet overigens niets af aan zijn taal. Bijvoorbeeld: “om niet te zien wie we werkelijk zijn, moeten we eeuwig kijken.” Denk daar maar eens over na. Van Veen veroverde de publieksprijs met afstand. We zien hem gelukkig terug in december, de jaarfinale.De winnaar, Pom Wolff, besloot, zo sprak hij mij later op de Hof aan, om in zijn finaleronde het publiek en de jury te laten zien wat poetry-slam is. Niet los van het papier, maar wel los van zichzelf. Los van zijn tekst, los van het publiek. Hij verstaat de kunst om in zijn eigen taal het alleenrecht op onzekerheid op te eisen. Hij omarmde ons met zoveel armen, dat het niet completer kan. Hier staat de Nederlands Kampioen 2009, mark my words. Dan moet hij wel dat lullige papier wegdoen en een schoon t-shirt aantrekken. En, omdat ik het niet kan laten, de zin die nu al weken in mijn hoofd spookt, ondanks dat dit schrijven daags na het horen van deze zin is: “wat heb je aan verstoppertje, als niemand je zoekt.”
Met de zeer diverse dichters:
Yassine Salihine
Robin Veen
Bert Overbeek
Robin Heuberger
Peter le Nobel
Joost Reichenbach
Muziek van Renee Stevense en haar trio ThreePop, check ze op MySpace.
Aanvang programma 20.30 uur, einde 23.00 uur.
Entree wederom gratis.
Theatercafe BorraHof 25 Amersfoort.
Be there Gijs
Wichard Maassen van de jury, “hij heeft tekst, hij heeft humor, hij slamt de pan uit: hij heeft het allemaal.Wibo Kosters met ruime meerderheid de overweldigende publiekslieveling.
Na de dag van de koningin viert SLAMersfoort de poëzie en dat niet zomaar een beetje. Want voor deze dag, waarop de gemiddelde Nederlander met zijn kater op de bank blijft hangen maar de echte cultuurliefhebber nog een gaatje vrij gehouden heeft, hebben zich aangemeld - en ik zeg u, leest en slaakt een kreet van opwinding:
Boris de Jong
Martin Beversluis
David Boelee
René Hillenaar
Wibo Kosters
Anne Broeksma
Daniël Vis
Muziek is deze keer van Meike Veenhoven, ontroerend mooi.
En deze aflevering een extraatje, de eerste 3 winnaars van Kunstbende Literatuur 2009 zullen hun winnende werk voordragen.
Dus 1 mei 2009:
Theatercafe Borra
Hof 25 Amersfoort
Aanvang programma 20.30 uur
Entree gratis
Zie jullie daar.