dichtbijgijs.nl

Hoe dat is, dat je dan toch

opeens de handen van je vader hebt

hij langzaam in je lichaam kruipt

zijn oude wonden openrijt

als waren het de jouwe

en dat je nooit gekeken hebt

naar wat zich dagelijks voltrok

hoe hij hetzelfde kind ooit was

het achterliet in het besef

van een intens berouwen

dat alle angsten eender zijn

deze nog het meest van al

maar dat hij met jou sterven zal

als oude foto’s in een doos

van ongekend vermoeden

je hebt je vleugels afgelegd

je voeten in beton gezet

een kind loopt door het huis

en zegt dat je zijn lieve vader bent

je wilt dat kind behoeden

© GtH

Als ik je zeg dat alles mag

dat oeverloos geen kader kent

ik nooit iemand anders was

en zeker niet de jouwe

ik kom je ergens tegemoet

een landschap in majeur gestemd

daar zal ik je een canvas zijn

maar nooit om vast te houden

dan wil ik je een minnaar zijn

een God gelijk, equivalent

aan alles dat ooit ’t leven laat

om nieuw weer te ontvouwen

als alles dan weer adem vindt

en elk getal zijn exponent

leg ik je in ’t landschap neer

om wat ik liefheb, oeverloos

van afstand te beschouwen

© GtH

Ik heb me  ongemerkt en klein

naast je naaktzijn neergelegd

nam zeven bossen bloemen mee

om je een week te troosten

ik ruik je door de bloemen heen

het voelt als rode rozen

fluister een liedje in je oor

zoals een liedje is bedoeld

en weet dat ik hier sterven mag

tot ik weer naast je wakker wordt

en schaamteloze tranen stort

om de gezongen leugen

jij dient me dapper van repliek

met een vergane didactiek

van licht dat door de vensters slaat

en alle angst die mij bezit

zich losmaakt uit dit oude lijf

geen duivel nog te dansen staat

ik fluister liedjes in je oor

zoals liedjes zijn bedoeld

en weet wat ik in vluchten zocht

ik in dit sterven vinden mocht

de waarheid in de leugen

© GtH

zou je me nog kennen

onvoorwaardelijk mijn lippen toetsen

elke lijn die daar en toen getekend werd

navertellen kunnen met het puntje van je tong

jij was toch al vijftien

ik nog vele malen

jonger maar daar

onder een houten hemel was het

fietsenhok al wat ik van de wereld wilde

zo leerde ik van liefde weten

onaf en dat onafgebroken

enig in zijn soort en

nooit meer te herhalen

ik mocht mijn eerste borsten zien

kwam daarvan kotsend klaar

© GtH

Oudgediende

lappenpop om te ontkleden

ontleed haar tot je weet                                                                   

waarvan zij is gemaakt

dat wat zij aflegt wonden laat

bloed zweet tranen huid en haar

moordenaar van relikwieën

oudgediende

ze stopt de wereld in een tas

wil haar niet geboren zien

omdat ze niets te zeggen heeft

lappenpop, moordenaar

ze vraagt er naar:

los haar op

stel haar ten toon

buig haar tot ze barst

schrijf haar naam

lappenpop

oudgediende

moordenaar

leg haar een jas van schemer aan

© GtH

wat is zij niet

als alles al gezegd is

en zij dat altijd al geweest

een hoofd in het zand

van vlees ontdaan

een mannenhand die stenen raapt

de moeder nog die op de hoek

haar ogen bloot de dochter weet

het sterven ziet

of zij die uit een auto stapt

naar adem snakt de kogel krijgt

haar handen op de borst geklemd

de vader nog die in haar schoot

zijn tranen stort de angst bezweert

terwijl ze breekt

en zij die smeekt terwijl ze kiest

voor lange of voor korte mouwen

door eeuwen heen mismaakt zal zijn

geen neus meer heeft en geen gezicht

maar elke dag haar leven geeft

uit liefde voor haar dwaze zonen

zo loopt ze langs en lacht erbij

dat is het wat ze doorgaans doet

zo draagt ze heel de wereld

in het bloed dat al haar aderen laat

en dat ze dan nog zingen kan

al hoort ze geen muziek

© GtH

aanschouw mij hier

bezie en vrees dit buigend beeld

van been en bloed, dit scherend schip

van pezig vlees hoe goed het oogt

een God gelijk een Christus

aan een krullend kruis een huis

van dwang en drift ontdaan

en los van dat

hoe alles valt of vallen zal

tot ruis vergaan tot zelfs een naam

geheel onuitgesproken blijft

dat niets beklijft en alles rot

opgaat in een zwarter gat

maar bovenal

( zie hoe de val mijn ogen sluit

ik me toch gedragen weet )

de huid nooit meer is dan een jas

waarin de last te lezen staat

die liefde heet en leven laat

en dat niemand aandurft

ons de adem te benemen

© GtH

foto: Lynne Greenawayhet project dichtlicht - zie de foto’s ook van pom wolff en ellen deckwitz

dat zou je toch niet zeggen, Jan

als iemand zo je foto ziet

of hoe je ogen levend nog

de dood wellicht allang omarmden

hoe geen gedicht verlichting bracht

je nachtenlang in zwoegen zweeg

tot al wat viel de stenen brak

en eindelijk het zand bezat

het zijn de foto’s van de doden

dat de ogen levend nog

en wat ik er in gloeien zag

© GtH

dat er dichters zijn die slammen van papier

is hier een algemeen gegeven

het blijven Hollanders meneer

het streeft naar meer maar pretendeert

zich onderwijl de armoe van de onzin in

en dat geritsel met die blaadjes

dat overdreven visuele copy pasten

of er nog wat te zeggen valt

maar enkel als je heel goed luistert

hoor je sóms de koeien vliegen

waarheid is het niet

je had moeten zingen jongen

dat de taal geen benen blieft

en lopen nooit een optie

als je nog vleugels breken kan

© GtH

daar lag je dan

zo dood als dood

maar wezen kan

je handen leken

nu veel kleiner

en ik

ik zag je wel je lag daar

maar ik wist niet

wat ik zeggen moest

ik wist het niet

niet dat het moest

het zegt ook niets

ik noem eens wat

een junkie schaatst

een scheve fiets

het ijs kalft zonder uiers

dát is op zich al meer gedicht

dan jij ooit zal kúnnen zijn

het laatste schepje zand

liet ik dus maar achterwege

© GtH