dichtbijgijs.nl

kamer met raam

je verwacht een ander wit, van stijf geslagen

eieren wellicht; een waardig wit, opgeklopt

door vaardige handen - en die daaronder,

kalm en warm en klaar.

buiten vriest het licht, je zit waar het kraakt

en staart naar adem op raam; wonderlijk toch

hoe een kamer zich met wachten vult,

wonderlijk maar waar.

steeds als je slaapt, droom je met open mond

van sneeuw. steeds als je waakt, zie je hoe traag

de druppels in haar vallen. je kunt er uren

naar kijken. je kijkt er uren naar.

© Erwin Vogelezang

Ik kwam hem weer eens tegen op Bead the Poetry in Dord, hij deed zijn witlofgedicht. Te mooi om hier niet te plaatsen. Dus bij deze een plekje voor Daniël Dee. N-joy.
  

Wat ik mijn verloofde nog moet zeggen voor de Apocalyps

Witlof is niet sexy, heeft geen selling head.
Hij zal met je vrijen als een strijkplank in je bed.

Witlof is de saaiste groente aller groentes. Dat beseft hij zelf ook terdege, daarom is hij zo verbitterd.

Witlof zal nooit zelfstandig zijn natuurlijke vijanden, zoals de chalara elegans of de wollige slawortelluis, ondermijnen of zelfs maar het hoofd bieden.

Witlof brengt geen serenade onder je balkon om je uit je bed te schudden. Laat de bloempotten dus gerust op hun plaats.

Witlof neemt je niet mee op vakantie naar een Bounty-eiland voor een cocktail onder een parasol.

Witlof zal nooit een pretpark bouwen, zoals zijn kwekers wel doen op hun braakliggende land.

Na de zoveelste oorlog was het land leeg, dus haar boeren bouwden een pretpark met een pythonachtbaan. Zij         
nodigden iedereen uit, zonder entree te heffen. 

Na verloop van tijd begonnen de bezoekers baldadig vernielingen aan te richten en de python kreeg een eigen
holderdebolder wiletje. Er vielen doden. Er vielen nog meer doden en er werden schouders opgehaald.

Witlof weet niet hoe te beklijven en witlof weet niet hoe een hart te veroveren. Het interesseert hem geen biet

Om verdere brokken te voorkomen prefereer ik derhalve bloemkool.

© Daniël Dee

Hij stond begin juli in de Kargadoor. Deze jonge dichter. Aan de voordracht wordt nog gewerkt, komt helemaal goed, maar met de tekst is alles al dik in orde. Daarom deze plek voor Aaron en zijn poëzie. 

Overgoten met geblaf en geloof

In het begin zijn er een man en een vrouw
die geen naam bezitten immers het begin
een man en een vrouw die naast hen wonen
wel een naam bezitten immers doelloos bewust
een hond die uitgelaten moet worden
drie maal per dag en ik zal niet liegen

over de schutting het maakt wolkenhoog
de panden forten en buren slechte tantes
ik zou meer willen vertellen over de gewoontes
van Al en Jut en de hond in het speciaal over
de hond Boef is een mooie naam
het kan alles zijn vinden de bazen
onschuldig onbehaard puberend blanco ook
verkrachting en moord Boef is alles niet Al en Jut

ze zijn met moeite buren te noemen
ik doe mijn best de buren het lukt al ziet u
hebben geen hond zijn wel zindelijk
lezen de krant onderzoeken rijden een onopvallende auto
wel eentje op de zaak en ze zijn trots
op hun vruchten hun groen de tuin al het werk
dat ervoor verricht is was het waard
vol glorie schoffelen zonder gesprekken
stilte komt niet uit het asiel het is duur
ze koesteren liefkozen het het is niet zoals

de hond die nooit gehoorzaam aan gieter
of potgrond is dat nooit zou worden en alleen
van zichzelf zijn man vrouw en huis houden zou

jonge kwispelaar is tot nu toe zonder rede
in het verhaal betrokken zo lijkt het echter
de buren zijn gevuld néé overgoten
met het geloof dat Boef is opgeleid
gespecialiseerd door Satans zonder naam
te blaffen hard en schunnig elke dag en de hele dag of althans

wanneer ze proberen te genieten van zon regen
van weer in elk geval onwetend verdenken ze
Boef kan alles zijn en is dader schrijven ze maar de oermens
de oermens de echte schurk zingt vals buitenshuis
klinkt lachend kreunend en huilend dierlijk
geniet uit en inzichtloos maar zal hen nooit
kunnen leren vergeten te sterven
wij hebben ons van vier voeten laten verbannen

© Aaron Mirckx 

Zij won 19 december jongstleden de jaarfinale van SLAMersfoort 2008, en deed het 4 januari nog eens over door de eerste voorronde van de KargaDOORslam te pakken ( gedeeld met ACG Vianen ). Pom Wolff zei over haar dat er geen vrouw is die op dit moment de performance in balans met inhoud zo beheerst als Ellen Deckwitz of het zou Upperfloor moeten wezen, en dan ben je dus echt wel heel goed. Alleen daarom al mag Ellen niet ontbreken op deze erepage van poëzie die me raakt. Bij deze:

De grootvader die ik niet had

Mijn grootvader leidt me rond
in zijn urn, hangt de jas op
bij het familieportret en zijn geweer
terwijl ik schrijf:

dat zijn rug zich recht,
de levervlekken lopen leeg.

Ik maak de tijd
een platgeslagen vlieg
op het pasgewassen raam.

Hij neemt me op schoot, vertelt
over onze soort, de Hades in de aderen
die alles schoonwoedt. Het gat tussen
zijn ogen dat zich vol met inkt zuigt
dat zich sluit. Ik kruip tegen hem aan,
hij gelooft niet dat er in een ballpointpunt
ook een kogel zit.

© Ellen Deckwitz

Mijn vrouw wees mij op de poëzie van Gusta Bastian. Na meer van haar werk gelezen te hebben ben ik hiervan steeds meer onder de indruk. Vereerd is dichtbijgijs dat onderstaand gedicht geplaatst mag. Een gedicht voor haar overleden vader. Omdat elke vader een gedicht verdient en naar aanleiding van het feit dat hij in WOII drie jaar heeft vastgezeten in een concentratiekamp wegens illegaal drukwerk ( De Waarheid was destijds de verboden communistische krant ). 

De Waarheid

Zijn as en beenderen
liggen in Loenen,
de held van vroeger
is stil geworden.

Mijn hand in de zijne
toen de zon nog scheen overdag,
rennen langs het strand,
springen in de golven,

maar in het donker
boog zijn rug
onder harde slagen,
zag hij zijn vrienden weer

hangen met blauwe tong.
Hij zweeg en zweeg tot
hij brak en alleen
nog schreeuwen kon

geen leven meer door de Waarheid

© Gusta Bastian

Ook in Lombok met Wordplay

Hij schreef het afgelopen zondag bij het Feest van de Poëzie af op een klein briefje in een nog kleiner handschrift en gaf het me te lezen. Die wil ik ACG, zei ik. Ik moet er nog even naar kijken, zei hij, ik stuur hem op. En daar is-tie, prachtig gedicht. Komt-ie:

Dit keer zijn we vrienden
van alleen maar voelen
en niet meer aanraken
van blind vertrouwen
omdat ik je toch niet kan zien
niet herinneren kan
wat neerkomt als ingenomen
wij tegenover alles
als bezet je van binnen
wel tegen elkaar aan
maar even uit de zin te zijn
komt het vrienden in beide
verwarrend al de drempels gelaten
dit is het bieden van de verheid
waar het eigen aanzien ontluikt
om in jouw kamer wakker te worden.

© ACG Vianen

Hij mag natuurlijk niet ontbreken en zeker niet bij de eerste drie. My man, goser, wereldgast, bovenal dichter. Ik heb hem gevraagd, mag ik kiezen, mijn favoriet? Jij mag, zei hij, ben benieuwd. Kiezen is moeilijk, wil er wel veel, maar kom op eentje uit vanwege de tweede strofe. Die strofe is absoluut, voor hem, voor mij, voor ieder mens, dat valt niet te ontkennen. Doe er vast later nog wel een keer een. Maar nu deze, uit zijn debuutbundel “Je bent erg mens”:

Ja

had ik dit land verlaten
als ik van haar bestaan
geweten had
het gaat per uur nu
harder jij
wat is dat toch

ik zoek een mens van mens gemaakt
die mij de bodem
uit de hel laat schreeuwen
en die dan nog
ja dan nog naast me ligt

en als mond van tederhout
zou ik wijken voor je woorden
zou ik?
misschien is ja
het mooiste woord

© Pom Wolff

André Heijnekamp, we weten het lieve lezers. De eerste aflevering dit jaar van SLAMersfoort werd hij geveld door het Pandorrasyndroom. Zijn mooiste zin: gedichten gaan uit het hoofd, titels niet. Helaas kwam er niets meer uit hoofd, het woordje ’slam’ waarde in da house en dan zijn het zelfs de grote dichters die instorten. André zijn mailtje na mijn uitnodiging er een biertje op te komen drinken bij de a.s Vrouwenslam:

Ik zet de vrouwenslam op de lijst! Ik pin mij niet vast, maar ik zal de datum rood omcirkelen en mijn best doen.
Nu, als ik tracht om te komen, meisje mee voor nog meer publiek, plaats je dan mijn gedichtje ergens? Ja natuurlijk houden wij elkaar in leven en lief gedichtje voor meisje is ook een beetje vrouwenslam.
Hoi hoi:
André

Natuurlijk, André. Gabbers blijven gabbers, no worries mate, alles sal regkom. Komt-ie!

Lief,

Op adem komen is loslaten
de aarde waarover je loopt,
zonder muren zijn namen niets
het worden verwilderde lussen
takken aan een boom.

Blad is adem en ruisen
van wind die speelt is
adem en elk woord wordt lucht
het lichaam een vergeten idee
het oog is zoveel groter buiten.

Niet het benauwde sentiment
van een kamer die eens was
ingericht om te blijven
staan op een verloren plaats.

Het is loslaten en geluk
door bloed voelen stromen
het is willen zijn bij jou
als het huilen begint
vanwege alle mooie dingen.

© André Heijnekamp