dichtbijgijs.nl

Ik stap het kleine pontje af

en neem meteen een tandje terug

van rappe draf naar trage tred

blijf even in verwondering staan

dat ligt in grond hier ingebed

‘t is nooit een plaats van haast geweest

wie haasten wil moet verder gaan

op ‘t eerste oog is het niet veel

wat straten, stil, dwars op elkaar

daar zie je zelden iets gebeuren

een school, een kroeg met een terras

alsof het altijd al zo was

maar wie goed kijkt wordt zich gewaar

hoe alles eeuwig leven ademt

het dampend gras dat dagen wekt

een vlucht van vogels in de lucht

het weidse land dat uitgestrekt

voeding biedt aan vee en vrucht

het ochtendlicht in al haar kleuren

de avond achter eiken deuren

het water, wiegend, tegen dijken

ik kan er urenlang naar kijken

en zal geen tel daarvan betreuren

’t is waar, het lijkt soms een gehucht

maar wie hier wandelt, woont of werkt

de ruggen recht, de geest gesterkt

weet welk een oeverloze pracht

God deze plek heeft toebedacht.

© Gijs ter Haar

Als ik de Hongdehemel zie

dan zie ik ook mijn oma terug

de smalle rug en in haar hand

een zak vol jong gewemel

hondsgebroed, hoe zij het noemt

ze prevelt nog wat voor zich uit

en laat met een behendigheid

waarin ik oefening vermoed

de zak over de kaderand

in het gulzig zwarte water vallen

de mensen waren keihard

toen ze zelf nog een meisje was

wie schoenen had gold als rijk,

het was al zwaar een mensenmond

laat staan die van een hond

of zes, of zeven acht te vullen

en jong geleerd is oud gedaan

dat neem je mee naar later

dat alles is verleden tijd

maar is geen reden om de tijd

in zijn hoedanigheid van toen

niet nieuw te doen herleven

zo wordt wat eens vol grond gestort

de havenkom die al zo lang

smachtend onder het spuiplein wacht

-geduldig, op zijn eerherstel-

het water weer gegeven

straks komt de dag, dan loop ik langs

de oude sluis met het geruis van golfslag

tegen houten deuren van weleer

waar de geschiedenis van ooit

het hedendaagse weder vindt

een kind dat nieuw geboren wordt

de Grebbelinie weer in ’t zicht

hoe prachtig het te pronken ligt

denk dan terug aan dit gedicht

© Gijs ter Haar

Ze staan daar maar te staren

naar een evenaar die ergens

achter de huizen ligt

Het is een eeuwig vergezicht

dat door de tijd niet veel verandert

al kijk je honderd jaar terug

het lijkt hetzelfde tijdsgewricht

de boer, zijn vrouw, ze wonen hier

het werk is hard voor mens en dier

het land moet vol, het land moet leeg

het vee moet voer, de stal geveegd

zo gaat het alle dagen door

al hoor je  ze nooit klagen

al vragen ze zich wellicht af

hoe lang ze daar nog zullen staan

en of de rode klinkerstraat

tussen de stadse boerderijen door

altijd dezelfde weg zal gaan

op huis aan dat daar ergens

in de landerijen zacht een zucht

van ingetogen leven laat

waar op de schoorsteenmantel

nog een oude spreuk geschreven staat

“zoals het klokje thuis tikt

tikt het nergens”

© Gijs ter Haar

ik ben de wereld rond geweest

op zoek naar weet ik wat en meer

maar elke keer dat ik wat vond

bleek het de vrijheid die ik vrees

een geest van lang vervlogen dagen

een schim van wat ooit waarheid was

dit dorp, ik kende het als kind

mijn oma woonde aan de haven

toen opa dood ging op de ree

een aanleunwoning op een hoog

ik kwam daar vaak, kreeg dan steevast

een gulden uit het glaasje mee

daar mocht ik danpatat van kopen

dat alles was ik ooit vergeten

het leven wendt zich hoe het keert

nu woon hier toch al weer snel

een jaar of acht het heeft

me niets dan goeds gebracht

en elke voet die ik verplaats

is zonder haast als elke klinker

in elke straat het sentiment

-alsof ik weer die jongen ben-

beleven laat, zo gaat de tijd …

… zo gaat de tijd als vanzelf

alsmaar door in elke pas

die ik neem langs wetering

of haven heen in elke steen

staat een nieuwer jaar al klaar

waarin ik weer de mens ben

uit het kind dat ik hier was

© Gijs ter Haar