dichtbijgijs.nl

Het Spuiplein ligt er rustig bij

het water in de haven slaat

tegen de botters op de maat

van een onbestemd seizoen

Her en der doen nog zowaar

de mensen een bakkie op ’t terras

het zonnetje draait om zijn as

als was ’t een vroege voorjaarsdag

En in de lucht klinkt het gerucht

van een ongekende harmonie

ik richt me naar het licht en zie

een hemel als een schilderij

Vanuit de verte wuift een hand

een stille welgemeende groet

ik laaf me aan de overvloed

hoe iets kleins toch groots kan zijn

het leven zonder haast of spoed

de waarde van een stil gebaar

de kalmte van het nieuwe jaar

zoals ik het eerder zelden zag

dat het vooral zo blijven mag

© Gijs ter Haar

dit is een ander soort gedicht

dan u tot nu van mij gewend bent

dit is een ode aan de taal

aan het verhaal van poëzie

die de teneur van tijd beschrijft,

en dat u mij hebt willen horen

een buiging dan ook voor het feit

dat mijn woord u mocht bekoren

hier sta ik in mijn nederigheid

een man met niet meer dan een mond

een kleine stem die door de pen

zijn uitweg zoekt in ogen die hem lezen

dit is in wezen wie ik ben, een mens

als ieder ander ook, wat blijft is niets

dan stof of rook, elke voetstap zal vergaan

laat staan wat uitgesproken werd

de vluchtigheid van ijle lucht

de klucht van ons verlangen

maar dat er altijd dichters zijn

vooral meer dichters dan soldaten

is wat de wereld nodig heeft

een woord dat waarlijk inhoud geeft

aan al wat leeft en sterven zal

in vrije val als elke letter die ik sprak

die ik mij liet ontlokken

© GtH

Hoe machtig mooi zich toch dit weelderige landschap

uitstrekt naar een horizon die puntsgewijs

doorbroken wordt door boerderij of  bomenrij

en wij de ogen kregen ook om aan te zien

hoe loom zich af en toe de najaarszon nog

op de dauw in het weidse veld te rusten legt

hoe al het groen nog volop leven draagt

alsof de kou niet langzaamaan al elke nacht

tergend aan de diepgeslagen wortels knaagt

en dan met al die pracht omgeven dit dorp hier ligt

waar ik door kleine straatjes dwaal van baksteen

vol geschiedenis, waar zondag nog een rustdag is

hoe op zo’n dag ook alles uiterst kalm lijkt te leven

de klok sereen zijn uren slaat door alle aardse

herrie heen die in dit dorp niet binnen dringt

dat kun je met  geen pen, zo mooi als ’t is, beschrijven

© GtH

Daar aan de kop van de Havendijk staat

Een stukje erfenis uit een voorbijgegane tijd

Na alle jaren vol van vlijt

Is het nu een thuis voor de bruine vloot

En als ook elke steen nog spreekt

Uit elke voeg nog adem stoot en

Wasemt van de handelsgeest

En wat hier dagelijks zoal speelde

Van vissersvolk en handelaren

In conclaaf om oogst en prijs

Stalen knuisten, zwarte pakken

Alle vis vers in het ijs

Fier de schouders, fel het bieden

Steen de blik en ferm de lieden

Lang is het toch alweer geleden

Alles gaat gestaag vooruit maar

Geen geschiedenis verloren

© Gijs ter Haar

Het is de rust en hoe het uit de bomen

op het komen en het gaan

van alle tijden op ons

neder lijkt te dalen

het is de eenvoud van het leven

in een keuvelend bestaan waar

ouders simultaan hun kinderen

van school afhalen

het is de stilte in mijn tuin

verschoond van werelds lijden

en hoe het zacht de stenen

op mijn schoongeschrobde straatje kust

het is het lavende contrast

tussen de zuiverheid van zeden

en de pretentie van de steden

door haast en chaos aangetast

het is een welgemeende groet

uit de mond van een vreemde

en hoe ik daardoor telkens

nieuwe vrienden weer ontmoet

het is niet meer dan dat

maar dat is meer dan genoeg

dit dorp waar ik thuiskwam

dat ik altijd in mij droeg

© Gijs ter Haar

Het zomert in het dorp

en al wat leeft viert vrolijk feest

van kwakend jong tot oud en kras

flaneert of zit op een terras

met elke week wel wat te doen

de mooiste kraplap uit de kast

de sjulk wordt extra glad gestreken

de mannen in hun boezeroen

die op het Spui zijn neer gestreken

als was ’t weer een eeuw geleden

dit zijn de weken van weleer

van dagen uit de oude doos

van braderie en palingrook

een ijsje bij de kar van Soos

een borrel ook, vis moet zwemmen

dit dorp, het heeft zijn eigen aard

het vaart zijn eigen koers en weet

van noeste arbeid in het zweet

de waarde van de eigen haard

maar uiteraard, en zo is ’t goed

ook dat je ’t leven vieren moet

© Gijs ter Haar

De zon streelt weer de namiddag

met licht dat zacht het zicht omlijst

en spiegelt zich in ’t water

van de oude fluisterende gracht

die als een tijdloos monument

elke vriend en vreemdeling

die door het midden binnen komt

de weg naar de oude haven wijst

zo kaarsrecht als ze daar nu ligt

zo bochtig liep ze vroeger rond

een slinger door een ziltig land

van wal noch kant een weet

wat heet, een ongeslepen diamant

die op goed geluk haar wegen vond

als ongebonden element

een grilligheid haar lang ontnomen

nu ligt ze nog wat bij te komen

een kabbelende eendenhaven

maar elke brug even parmant

onder de luister van de bomen

een lint van feest op dagen die

de zomer met het lover viert

kuier er eens langs en zie

hoe mooi het altijd is geweest

© Gijs ter Haar

Alles vergaat maar niets gaat verloren

De grote foto op de muur

loop er eens langs van links

naar rechts en stel je voor

dat alles daar zich afspeelt

in het zelfde uur, en dat

zou zo maar kunnen

tussen de sporen van ’t verleden

waan je jezelf in een andere tijd

van haast bevrijdt, een tijd van vlijt

en simpeler aangelegenheden

‘t kamergemak om luxe te kakken

baadjes, jakjes, merklappen

mutsenhangers, koperpotten

totjes blauw en kiespijnwatten

kabinetten, Friese klokken

dikketons en pieje rokken

maar meer nog dan wat have en goed

vindt je hier een tijdsgeest die nu

nog door ieders aderen gaat

van arbeid in saamhorigheid

rood of blauw, het maakt niet uit

dit dorp is altijd al geweest

wat hier nog te aanschouwen staat.

© Gijs ter Haar

T.g.v. 25 jaar Museum Spakenburg

Dit is niet van het land

dit leven van water van wind in de zeilen

van reilen en reven en loeven, je laven

aan de zon op het dek of storm en regen

het is om het even hier wordt gevaren

dit krakende hout hoe ‘t de golven breekt

hoe het smeekt om de diepte onder de kiel

om het dansen, het deinen, het wiegen, het wagen

om de ziel van de zee waarbij alles verbleekt

dit hieuwen van lijnen, het lint van de einder

dit zuiver verdwijnen uit het oog aan de kant

dit scheren van schepen door een rimpelend zilver

dit leven, dit water, dit hout en de wind

© Gijs ter Haar

Voor de stichting Zuidwal Botter Wedstrijden 2011

deze stilte is geen zwijgen

deze stilte geeft een stem

aan hen die we gedenken

het is het woord dat in zich weet

dat geen beeld verloren gaat

zolang het nog geschreven staat

het is het noemen van de namen

vaders, moeders, zonen, dochters

die nooit te nimmer huiswaarts kwamen

het is een lied vol van verdriet

dat zich niet bedaren laat

omdat het ons een schouder biedt

het is een schreeuw die uitstijgt

boven alles dat ons scheidt

deze stilte zijn wij oorverdovend samen

© Gijs ter Haar

Ik stap het kleine pontje af

en neem meteen een tandje terug

van rappe draf naar trage tred

blijf even in verwondering staan

dat ligt in grond hier ingebed

‘t is nooit een plaats van haast geweest

wie haasten wil moet verder gaan

op ‘t eerste oog is het niet veel

wat straten, stil, dwars op elkaar

daar zie je zelden iets gebeuren

een school, een kroeg met een terras

alsof het altijd al zo was

maar wie goed kijkt wordt zich gewaar

hoe alles eeuwig leven ademt

het dampend gras dat dagen wekt

een vlucht van vogels in de lucht

het weidse land dat uitgestrekt

voeding biedt aan vee en vrucht

het ochtendlicht in al haar kleuren

de avond achter eiken deuren

het water, wiegend, tegen dijken

ik kan er urenlang naar kijken

en zal geen tel daarvan betreuren

’t is waar, het lijkt soms een gehucht

maar wie hier wandelt, woont of werkt

de ruggen recht, de geest gesterkt

weet welk een oeverloze pracht

God deze plek heeft toebedacht.

© Gijs ter Haar