Memento

 

soms kijkt ze even om zich heen
beseft zich waar ze is
en weet weer wie ze was
of dat ik haar straks achterlaat
dan wil ze niets dan met mij mee

soms is er angst om wat vergaat
de angst om de vergetelheid
soms is er rust die stilte heet
een stilte van genegenheid
als zij mij als haar kind herkent

daar zit ze dan in ‘t zacht moment
waar ik haar net heb neergezet
zie hoe ze leeft met ogen dicht
de warmte van het zonlicht zoekt
en dan in ’t duister toch verdwijnt

daar gaat ze en ’t is ook mijn tijd
‘k sta op maar plotsklaps lacht ze nog
draait zich om, “dag lieve jongen”
zwaait me uit voordat de deur
zich langzaam sluit, ik zwaai terug

dag omalief

© GtH

Geef een reactie