dichtbijgijs.nl

Hoe dat is, dat je dan toch

opeens de handen van je vader hebt

hij langzaam in je lichaam kruipt

zijn oude wonden openrijt

als waren het de jouwe

en dat je nooit gekeken hebt

naar wat zich dagelijks voltrok

hoe hij hetzelfde kind ooit was

het achterliet in het besef

van een intens berouwen

dat alle angsten eender zijn

deze nog het meest van al

maar dat hij met jou sterven zal

als oude foto’s in een doos

van ongekend vermoeden

je hebt je vleugels afgelegd

je voeten in beton gezet

een kind loopt door het huis

en zegt dat je zijn lieve vader bent

je wilt dat kind behoeden

© GtH

dit is een ander soort gedicht

dan u tot nu van mij gewend bent

dit is een ode aan de taal

aan het verhaal van poëzie

die de teneur van tijd beschrijft,

en dat u mij hebt willen horen

een buiging dan ook voor het feit

dat mijn woord u mocht bekoren

hier sta ik in mijn nederigheid

een man met niet meer dan een mond

een kleine stem die door de pen

zijn uitweg zoekt in ogen die hem lezen

dit is in wezen wie ik ben, een mens

als ieder ander ook, wat blijft is niets

dan stof of rook, elke voetstap zal vergaan

laat staan wat uitgesproken werd

de vluchtigheid van ijle lucht

de klucht van ons verlangen

maar dat er altijd dichters zijn

vooral meer dichters dan soldaten

is wat de wereld nodig heeft

een woord dat waarlijk inhoud geeft

aan al wat leeft en sterven zal

in vrije val als elke letter die ik sprak

die ik mij liet ontlokken

© GtH

Als ik je zeg dat alles mag

dat oeverloos geen kader kent

ik nooit iemand anders was

en zeker niet de jouwe

ik kom je ergens tegemoet

een landschap in majeur gestemd

daar zal ik je een canvas zijn

maar nooit om vast te houden

dan wil ik je een minnaar zijn

een God gelijk, equivalent

aan alles dat ooit ’t leven laat

om nieuw weer te ontvouwen

als alles dan weer adem vindt

en elk getal zijn exponent

leg ik je in ’t landschap neer

om wat ik liefheb, oeverloos

van afstand te beschouwen

© GtH