dichtbijgijs.nl

Ik heb me  ongemerkt en klein

naast je naaktzijn neergelegd

nam zeven bossen bloemen mee

om je een week te troosten

ik ruik je door de bloemen heen

het voelt als rode rozen

fluister een liedje in je oor

zoals een liedje is bedoeld

en weet dat ik hier sterven mag

tot ik weer naast je wakker wordt

en schaamteloze tranen stort

om de gezongen leugen

jij dient me dapper van repliek

met een vergane didactiek

van licht dat door de vensters slaat

en alle angst die mij bezit

zich losmaakt uit dit oude lijf

geen duivel nog te dansen staat

ik fluister liedjes in je oor

zoals liedjes zijn bedoeld

en weet wat ik in vluchten zocht

ik in dit sterven vinden mocht

de waarheid in de leugen

© GtH

Hoe machtig mooi zich toch dit weelderige landschap

uitstrekt naar een horizon die puntsgewijs

doorbroken wordt door boerderij of  bomenrij

en wij de ogen kregen ook om aan te zien

hoe loom zich af en toe de najaarszon nog

op de dauw in het weidse veld te rusten legt

hoe al het groen nog volop leven draagt

alsof de kou niet langzaamaan al elke nacht

tergend aan de diepgeslagen wortels knaagt

en dan met al die pracht omgeven dit dorp hier ligt

waar ik door kleine straatjes dwaal van baksteen

vol geschiedenis, waar zondag nog een rustdag is

hoe op zo’n dag ook alles uiterst kalm lijkt te leven

de klok sereen zijn uren slaat door alle aardse

herrie heen die in dit dorp niet binnen dringt

dat kun je met  geen pen, zo mooi als ’t is, beschrijven

© GtH

Daar aan de kop van de Havendijk staat

Een stukje erfenis uit een voorbijgegane tijd

Na alle jaren vol van vlijt

Is het nu een thuis voor de bruine vloot

En als ook elke steen nog spreekt

Uit elke voeg nog adem stoot en

Wasemt van de handelsgeest

En wat hier dagelijks zoal speelde

Van vissersvolk en handelaren

In conclaaf om oogst en prijs

Stalen knuisten, zwarte pakken

Alle vis vers in het ijs

Fier de schouders, fel het bieden

Steen de blik en ferm de lieden

Lang is het toch alweer geleden

Alles gaat gestaag vooruit maar

Geen geschiedenis verloren

© Gijs ter Haar