dichtbijgijs.nl

Het is de rust en hoe het uit de bomen

op het komen en het gaan

van alle tijden op ons

neder lijkt te dalen

het is de eenvoud van het leven

in een keuvelend bestaan waar

ouders simultaan hun kinderen

van school afhalen

het is de stilte in mijn tuin

verschoond van werelds lijden

en hoe het zacht de stenen

op mijn schoongeschrobde straatje kust

het is het lavende contrast

tussen de zuiverheid van zeden

en de pretentie van de steden

door haast en chaos aangetast

het is een welgemeende groet

uit de mond van een vreemde

en hoe ik daardoor telkens

nieuwe vrienden weer ontmoet

het is niet meer dan dat

maar dat is meer dan genoeg

dit dorp waar ik thuiskwam

dat ik altijd in mij droeg

© Gijs ter Haar

Het zomert in het dorp

en al wat leeft viert vrolijk feest

van kwakend jong tot oud en kras

flaneert of zit op een terras

met elke week wel wat te doen

de mooiste kraplap uit de kast

de sjulk wordt extra glad gestreken

de mannen in hun boezeroen

die op het Spui zijn neer gestreken

als was ’t weer een eeuw geleden

dit zijn de weken van weleer

van dagen uit de oude doos

van braderie en palingrook

een ijsje bij de kar van Soos

een borrel ook, vis moet zwemmen

dit dorp, het heeft zijn eigen aard

het vaart zijn eigen koers en weet

van noeste arbeid in het zweet

de waarde van de eigen haard

maar uiteraard, en zo is ’t goed

ook dat je ’t leven vieren moet

© Gijs ter Haar

De zon streelt weer de namiddag

met licht dat zacht het zicht omlijst

en spiegelt zich in ’t water

van de oude fluisterende gracht

die als een tijdloos monument

elke vriend en vreemdeling

die door het midden binnen komt

de weg naar de oude haven wijst

zo kaarsrecht als ze daar nu ligt

zo bochtig liep ze vroeger rond

een slinger door een ziltig land

van wal noch kant een weet

wat heet, een ongeslepen diamant

die op goed geluk haar wegen vond

als ongebonden element

een grilligheid haar lang ontnomen

nu ligt ze nog wat bij te komen

een kabbelende eendenhaven

maar elke brug even parmant

onder de luister van de bomen

een lint van feest op dagen die

de zomer met het lover viert

kuier er eens langs en zie

hoe mooi het altijd is geweest

© Gijs ter Haar

Oudgediende

lappenpop om te ontkleden

ontleed haar tot je weet                                                                   

waarvan zij is gemaakt

dat wat zij aflegt wonden laat

bloed zweet tranen huid en haar

moordenaar van relikwieën

oudgediende

ze stopt de wereld in een tas

wil haar niet geboren zien

omdat ze niets te zeggen heeft

lappenpop, moordenaar

ze vraagt er naar:

los haar op

stel haar ten toon

buig haar tot ze barst

schrijf haar naam

lappenpop

oudgediende

moordenaar

leg haar een jas van schemer aan

© GtH