Tifène Huchet wint Jury en Publieksprijs #6, “een meisje zonder manieren”
we waren aangedaan. een zaal vol jonge mensen. een heerlijke middag. 2 rappers, een slammer, 2 dichters en maarten schenk. de publieksprijs na 2 ronden was voor Tifène Huchet. na drie ronden de juryprijs ook voor haar. een prijs die zij veroverde in een finale tegen maarten schenk en wibo kosters. “iemand hangt te wachten op de terugkomst van een stem” sprak zij. en de zaal was stil. over breekbaar. over teer, over hoe het meest intieme in een mens kan slaan. ze observeert en verkent de wereld millimeter voor millimeter. zo leeft ze van stukjes. over kippenvel spraken de twee vrouwelijke juryleden YaYa en Pandorra. een meisje zonder manieren. we spraken hier over een kommameisje omdat reinier de rooie kommaas zag. haar optreden was adembenemend. ze heeft niet anders nodig dan haar talent. kraakheldere observaties die ze in de stilte laat vallen. laat haar zo blijven heer. laat haar de woorden niet gewichtiger maken door grote gebaren. die zien we al te veel. laat haar genoeg teksten hebben in een derde ronde. laat haar tifene zijn.
wibo kosters had natuurlijk gewoon moeten winnen volgens de wetten van de slam. drie maal een gedegen ronde. en hij had wel genoeg teksten voor handen in de derde ronde. maar tifene raakte aan waar wibo zijn ervaring spreken liet en te gelijkmatig te bekende teksten deed. leven, leed en tijdsgewricht beschreef waarin we moeten existeren in rauwe regels live. een manier van wereldbeschouwing die uniek is. “je moest huilen. op de tv huilen alleen maar mooie vrouwen en toen moest je nog meer huilen.” kun je het mooier krijgen - zo sprak de juryvoorzitter – normaal gesproken zou dit een tekst zijn om de winnaar aan te kondigen. maar vandaag wint wibo niet.
over de rappers Niels wildschut en daniel rewijk kunnen we kort zijn. innemende persoonlijkheden. rijm en gebarentaal ingezet om de taal zo gekunsteld mogelijk te krijgen. het heeft niets met poezie te maken. “fak ik ben brak” sprak Niels. de boel liep over van dwangrijm – als ‘fobisch rijmen’ als begrip nog geen gangbaar begrip was is fobisch rijmen na vanmiddag een gangbaar begrip geworden.?het is een misverstand om te denken dat als je ingehouden rapt dat het dan van de poezie is. grote dingen worden benoemd en op rijm gezet, onschadelijk gemaakt door er dingen van de straat aan toe te voegen. in de poezie benoemen we liever niet laten we liever de ruimte aan de toehoorder, laten we dingen aan de dingen. Niels eindigde met een gedicht in zijn tweede ronde. laat ik positief eindigen. was daar nou mee begonnen jongen. dan had ik dit allemaal niet hoeven te schrijven.??een zwak had de jury voor de dichter
Mario Reijnen. geen slammer, geen performer. een kwetsbare man op het toneel die zijn woorden op de luisteraar legt. duwde zichzelf door zichzelf heen. las zijn poezie van papier. als je zijn woorden leest zijn ze mooier dan de woorden die je hoort als hij voorleest. een diep besef van schuld en boete – vleeswond – oogvlees – een zwarte kant die nog niet volledig tot uiting komt. alsof er een geweten in de weg zit. het mag meer ongecensureerd. hij had haar vleeswond aanschouwd toen hij zijn gevallen mes opraapte. dat hoor je niet vaak. hoe kun je voorlezen als je papier zo trilt sprak pandorra (uit ervaring).
een finaleplaats voor het fenomeen maarten schenk als ie gedronken heeft is ie onpruimbaar maar vanmiddag was hij geniaal. 2 ronden lang geniaal. de finale minder. oorspronkelijke gekte, geestig, onverwacht, hij verenigt alles wat te verenigen is. het grote zuchten begon in de eerste ronde in schoonheid. het grote verzuchten ook: “mensen ik weet niet wat we hebben maar we hebben het gewoon” . eigenlijk is maarten een snelle reclamejongen die reclameteksten schrijft waar je bijstaat. vandaag toonde hij in der beschrankung zijn zo eigen onontkoombare meesterschap. als agnes kant ook maar iets van maarten schenk gehad zou hebben zou ze allang minister president geweest zijn. er kwam een alziend oog zijn kamer inrollen, om een vlieg te vangen moet je een beetje vlieg zijn en ach vergeten is ook een soort bevrijding. we kunnen blijven citeren. toen ik na de finale hem het bericht moest doen dat hij vandaag niet de winnaar kon zijn en aarzelend deze woorden sprak knikte maarten, stond op, omarmde de juryvoorzitter en sprak mij troostend toe - ik begrijp je wel. de klemtoon op het laatste woord.
Bron: www.pomgedichten.nl
