we kijken reclame
een rijtje tanden
met niets om het lijf
benoemt het gemak
van anti-klit spray
terwijl jij vertelt
dat je moslima bent
maar ik denk alleen nog
hoe besneden dat klinkt
buiten gaat een vogeltje dood
aan een veel te groot ei
het is allemaal kut
en toch niets te neuken
© GtH
ooit woonden hier bomen zo oud als de dood ik was nog een kind kraste mijn naam in de bast van een berk en elke zondag na kerk en gebed vond ik mezelf op die plek weer terug dan zeeg ik in het zand uit het zicht van de plicht en de ogen van God op de wereld gericht op het kwartje in mijn hand dat voor hem was bestemd maar dat ik nooit gaf en ik legde mijn hoofd aan het hout om te horen of de wereld bewoog maar het ging altijd goed want God was vergevingsgezind toch zweeg ik een uur met vuur van de schaamte op mijn kaken gebrand in mijn hand nog begerig een plakkerig kwartje God had het niet nodig want God was toch alles wat was de bomen het bos de bast en het zand dit kind op de rand dat de rede zocht zelfs dat kwartje in mijn hand en de drop die ik er ’s maandags van kocht het kind is vergaan in de man die doorwrocht van een ijzig geduld op zijn avonden wacht maar laatst was ik er nog zag hoe het bos zich met steen had gevuld er geen bomen meer staan slechts een schim van het kind met de stem die ik toch ken liep me lachend voorbij keek me aan als was ik een vreemde voor hem © GtH
als het net geregend heeft. een dronken lucht zich langzaam droogt de straten platen glimmend glas dat vluchtig door de goten stroomt als het een mooie avond is waarvan men later zeggen zal dat de uit zand gestampte stad met parelmoer beslagen was als daar een stilgezwegen lamp haar daags verstommend liedje zoemt dat elke nacht een naaste zoekt in de echo’s van passanten als ik dan in een chique portiek, een beetje quasi-nonchalant, met volle zinnen in de mond, de handen losjes in de zak alsof passanten niet bestaan geen man in een portiek vermoeden omdat hij op die ene wacht die duiding geeft aan dit visioen als jij dat bent, dat je stopt zie me aan en leg me zacht het zwijgen op met al wat weegt tot ik weer naast je wakker word © Gijs ter Haar