Een afscheid van niets
daar lag je dan zo dood als dood maar wezen kan je handen leken nu veel kleiner en ik ik zag je wel je lag daar maar ik wist niet wat ik zeggen moest ik wist het niet niet dat het moest het zegt ook niets ik noem eens wat een junkie schaatst een scheve fiets het ijs kalft zonder uiers dát is op zich al meer gedicht dan jij ooit zal kúnnen zijn het laatste schepje zand liet ik dus maar achterwege © GtH