Wibo Kosters pakt de dubbele winst - KarGADOORslam # 11 - het verslag
Hier het verslag van de laatste KarGADOORslam afgelopen zondag, geschreven door de voorzitter van de jury, Pom Wolff.
WIBO KOSTERS WINT DE DUBBEL IN DE LAATSTE RONDE KARGADOORSLAM #11 hier links op de foto in een hem toen nog kenmerkende afwachtende houding - twee weken geleden
Klassiek moeilijk de keuze. Een echte dichter peter knipmeijer tegenover twee slammers – jaap montagne door de wol geverfd en wibo kosters samen met daan doesborgh aanstormend - en uit het hoge noorden de romanschrijfster hedwig baartman. ‘Offerschaap’ van haar hand. Twee jaar werk in het schaap. Ben wel benieuwd – heb je het boek bij je. Nee. Jammer. Ik dacht ik schrijf de eerste regels op die klinken. Het is een wet dat mensen dat wat ze willen zeggen in de eerste regel verwoorden.
‘AL loopt in het donker….’ Zo begon hedwig baartman. Maar het bleef duister. Gedichten voorgedragen door een dichter die gedichten voordraagt. Het waren gesprekjes – grepen – gegrepen uit de werkelijkheid, een werkelijkheid waarin vogelsvleugels branden. Een monoloog ook en een beschouwing. In een taal die we in 2020 allemaal zullen spreken als we voor ons zelf hebben vastgesteld dat we in verwarring zijn. ‘ik hoor haar wel maar ik begrijp haar niet’ sprak een jurylid. Het algemeen gevoel verwoordend. Of de teksten zijn van een avantgarde die nog moet nestelen of we hoorden poezie die gelezen moet en niet van een directheid is die een slampodium behoeft.
JOZ KNOOP was gastdichter. Even was het of we ACG VIANEN hoorden ademen. In kapotgeslagen taal bracht JOZ een eerbetoon aan niels, een overleden vriend, en bracht hem zo tot leven in de kargadoor. Hoe in een vorm – in brokken taal – een diepe vriendschap helemaal getoond kan.
’Ik trek vandaag een harnas aan..’ zo begon peter knipmeijer – zijn woorden kwamen direct binnen. We hoefden er niets voor te doen. Ontwapenend. in woorden die zich in je nestelen. De woorden die ineengeklonken onontkoombaar in je doorklinken. Dat ze bij je horen.
‘het regende als in een slecht gedicht’ een van zijn regels. Een soort poezie waarin zelfs de dood van schoonheid is. Als je met een geliefde weg wil dromen in een eeuwig eindeloos ik zou wel weten wie ik koos. Deze dichter. Las zijn gedichten met passie. Finale plaats voor hem. Zou de poezie dit keer dan van de slam winnen. Geen slammer. Het scheelde niets.
’Waar zijn ze gebleven die pisteksten..’ zo begon jaap montagne. Een magic mysterie tour mochten we meemaken. Een aandoenlijke afwisseling van melancholie en harde beat die in 2009 stand houdt in de taal van een dichter – een opeenvolging - encyclopedie van de slam - en ook een tijdbom waarop zij wacht en wacht. En met haar ook de toehoorder. De dichter die de toehoorder op een tijdbom plaatst – de thema’s actueel – heel hyves heel 2009 – met vuur en lichaam gebracht. Wanneer ga je eraan denk je. Van rock tot rollater verzorgde onveiligheid – dat is jaap montagne. Zonder meer een finale plaats.
’Ik wil niet meer wachten..’ zo begon wibo kosters. ‘en hij is er’ sprak een jurijlid, ‘beter dan ooit.’ Hoe de wereld te bezweren, hoe de woorden door de wereld te duwen. Op zoek naar het absolute. Wachten is er niet meer bij. Nee hier werd niet meer gewacht. Een slammer geboren – de taal vloeit rijkelijk. Het is de eerste dichter die met een prachtige stem je doet geloven dat in proza gedichten schuilen.
een aarzeling bij een jurylid: ‘het is een paus zonder punten.’ Sprak zij. De publieksprijs voor wibo.
DE FINALE OVERWEGINGEN
Twee slammers tegenover een dichter. De kargadoorslam is een slam. Laten we de dichter. Met pijn in het hart lieten we de dichter. De nieuwe keuze lag voor.
jaap montagne – de verzorgde onveiligheid - of wibo kosters – de dichter die in proza slamt. Twee juryleden hadden vrede met jaap maar een niet. Drie juryleden hadden vrede met wibo. En dan is het verhaal snel geschreven. WIBO KOSTERS de winnaar. En daarmee pakte hij de dubbel vandaag. De gedrevenheid van de jonge slammer die in prozataal slampoezie weet te vinden – en het klopt – het klopt en het wil niet meer wachten. Geen berg was hem vandaag te hoog.
Hedwig Baartman schreef haar debuutroman ‘Offerschaap’ - lees over de presentatie hier:
http://hedwigbaartman.web-log.nl/
( Bron: www.pomgedichten.nl )