KarGADOORslam # 9 - het verslag van Pom
Jee kast gelukkig verdwaald in Utrecht deed op verzoek een gastoptreden en gaf met zijn optreden een lesje weg aan de deelnemers van de slam vanmiddag. Van deze jee kast – winnaar van #1 - moet je nog maar eens even winnen in de grande finale in september moeten de deelnemers hebben gedacht. Ik dacht de andere kanonnen en winnaars van de eerdere voorronden moeten ook nog maar eens even van deze jee kast winnen. Aan alles waaraan slam moet voldoen voldeed jee kast. Gedrevenheid, inhoud en een perfecte performance in dienst van de woorden. Kortom een visitekaartje werd afgegeven. De kapstok waaraan de jury het vertoonde kon hangen. Het publiek koos voor Tuvit Shlomi. De jury maakte een andere afweging. Of martijn – jong – rappend – gedreven – maatschappeljk betrokken tegenover de routinier Edwin de voight – die er maar niet door heen kwam – hij kreeg de boel maar niet op gestart qua performance – in geavanceerde nieuwe taal. Revolutie als veelgebruikt woord in een nieuwe taal vormgegeven polderveen. Een man die gelooft in de taal die hij vakkundig en vanmiddag net te routineus pressure koekte.Zo bereikten tuvit en martijn holtslag de finale. En wat zich al had uitgekristalliseerd in de eerste twee ronden glansde opnieuw in de finaleTuvit Shlomi speelde haar zeer verzorgde rol als in een eenacter waarin een meisje losgezongen van de wereld zichzelf gevonden heeft. Thema tuvit. In paars gekleed een charmante stem die je terugbrengt naar haagse kringen. Er mag wel wat meer bloed vloeien in plaats van boterthee sprak een jurylid. Het is een vergissing dat deze performance poezie zou behoeven. Ook de poging daartoe had achterwege mogen blijven. Tuvit acteerde het meisje dat ze is? – wilde zijn? ooit was? Een verzorgde toneelvoorstelling in drie bedrijven. Maar slam is geen toneel. Wat heb je over als de wereld om je heen wegrot anders dan jezelf. De slammer de kracht van de taal. Tuvit Tuvit – die op sommige momenten het amateurtoneel ons deed vergeten – zo verzorgd en goed ingestudeerd de act. Het vrouwelijk jurylid stoorde zich aan een opgepushte – ik kan het net niet lezen – ‘ ik raak afgeleid daar alles wat zich ophoopt tussen … ‘ (weer onleesbaar). Martijn holtslag trachtte de rap te verbinden met de slam en in zijn beste momenten hield de taal martijn niet meer bij. Geld macht kogels en sabelgekletter dreunden door de schuilkelder van de kargadoor waar de jury zich had teruggetrokken om aan rijmen te ontkomen. De rapper rijmt dat is onontkoombaar. In zijn tweede ronde boeide het wereldbeeld van martijn - als het schilderij van willink waarin een vrouw een brief tot aan de hemel reikt. Martijn is echt, gedreven, raptslamt in een taal die alles in zich heeft om jee kast te worden. Verhalende poezie die het verhaal achter zich laat – waarin de frisheid van de jonge taal een geëngageerde weg gaat. waar een marein baas eindigt daar begint hij. Zo kan het ook gezegd.En hij had zonder meer de finale gewonnen als hij op tijd was gestopt. Drie minuten te lang – een totaal overbodig laatste gedicht van drie minuten plakte hij aan een winnende finaleset. Uit zijn teksten mag nog veel geschrapt – die luxe heb je nu eenmaal niet in een slamset. 5 minuten finale is 5 minuten finale en is geen acht minuten finale. Dat moet hij echt leren. Opbouw, indeling en lengte van een slamset horen bij de slam. We zeuren niet over een half minuutje. Maar als je de winst binnen hebt dan vergooi je die niet in overmatigheid. Dan win je niet. Tuvit won. Binnen de wetten van de slam.Een afgemeten performance tegenover drie minuten te lang volgehouden inhoud. Een harde les. Bron: www.pomgedichten.nl