Daan Doesborgh pakt KarGADOORslam #7, publieksprijs voor Bert Overbeek en de bundel van Wilma
Hier het verslag van onze juryvoorzitter Pom Wolff.
jolies heij heeft een abonnement gekregen? Ze schijnt 2009 als het jaar van de doorbraak te zien, toch op zijn minst in utrecht en omstreken. zou ze ochtendgymnastiek doen en actief aan haar innerlijk evenwicht werken? deze keer wordt het vast wel wat.
Nou zo gek was die voorspelling niet, onbegrijpelijk hoe zo een teer lijfje zoveel vrouwelijke poëzie genereert. Een goede eerste ronde – een vrouwelijk geluid – een goede tweede ronde met dichterlijke observaties die steeds meer plekken op je branden alsof dichteres brandende sigaretten op je uitdrukt. Nog net niet spraken twee juryleden – één sprak - net wel in de finale. Zo werd ze derde.
daan doesborgh lijkt me een serieuze tip, niet alleen door zijn knokploegachtige bio, die onderweg dan ook wel eens verveelt, maar op zijn weblog zag ik poëzie. een grote bek met poëzie zou altijd een kans moeten maken, al is het maar uit natuurbehoud.
Goed gezien. Een jonge enthousiaste slammer. Alles uit het hoofd. Hoewel poëzie meer is dan een enthousiast gebrachte opsomming, de euforie gesmeerd over te vaak afgelikte thema’s (eerste ronde) was hij innemend, gul gevend, afwisselend, een aanwinst in slammersland. Als iemand peterM van der linden zou kunnen wegvagen dan is het deze DAAN. Te weinig inhoud nog zegt een jury dan. En - als poëzie leuk zijn is dan is Daan poëzie. de performance bijna te perfect dat het soms een truukje leek. Zonder meer finalist en in de finale zonder meer de terechte winnaar. Het enige afwijkende geluid op deze zonnige middag, zo - dat je graag nog een toegift wilde horen.
een sander ritman daarentegen heeft veel eeuwig stof en andere eeuwigheden, die tamelijk eeuwig duren.
Ja klopt. Heel ergens in de verte vermoed je een verstilling die mooi zou kunnen werken. Zeker na zijn slotregels. Ach sprak een deskundige vrouw uit Eindhoven: hij was gewoon een paar keer zijn tekst kwijt. Zijn slepende melancholie was met name in de verbindende teksten tussen de gedichten voelbaar mooi – in de poëzie zelf mondjesmaat. Daar bedient hij zich van grote woorden als smart – passie – leven en zoveel meer wat veel te groot is en nog poëzie moet worden.
en wie is bert overbeek? hij schuwt het leven niet, lezen we op zijn weblog. dat is mooi, bert, zo zien wij dat graag. we praten graag met je over het vinden van de innerlijke bert. hij schrijft en heeft over de vikingen in dorestad gepubliceerd, maar gedichten vind je niet op zijn site. en nieuwe generatie? ja, in een bejaardenhuis zou hij fris bloed brengen.
Met de laatste conclusie ben ik het eens. het is de dichter die kleine stukjes leven gedragen door je heen duwt – maar of het verder dan provinciegrenzen reikt? In de tweede ronde ging hij over landsgrenzen heen. zagen we dichter terug in diezelfde gedragenheid die elke communicatie doodt – die eenzijdig de schoonheid preekt – oplegt. Begeleid door een muzikant – KARIM - die de teksten in mooie OET geluiden liet rusten. Geen slammer meer een dichter die een mooi optreden verzorgt. Wie er voor gevoelig is zal zwichten – ik versprak me – zal zweten zei ik. de publieksprijs was voor deze bert overbeek.
valentijn valeij alias rené hillenaar dan. ook al niet zo overdreven jong, veel bijvoeglijks, veel vlees, beetje postgothic, veel hekel aan de veluwe. dat laatste is niet onsympathiek, maar het geheel lijkt mij te veel op de wezensinherente onduidelijkheid van een pietersz van calumburgh. maar een hoop klank en het klinkt wel hol ook, dat kan een voordeel zijn in een werfkelder.
Keurige voorspelling. een dichter die de finale haalde. Net wel. veel veluwse hekelgedichten en treinreizen hoorden wij uit zijn mond in een licht archaïsch taalgebruik dat aan de poëzie van gijs ter haar denken deed. Ritmisch verantwoord bleef hij ook in de tweede ronde een dichter – geen slammer. En de dichter zat de HEKEL in de weg als een ideale schoonzoon. Locaal gezien een revolutionair. Zijn poëzie liep als een trein. De slammer in hem niet.
robin heuberg is een onbeschreven blad op internet, dat is natuurlijk altijd een grote hulp als je iets als nieuw wilt betitelen. mijn finaletip: daan doesborgh tegen jolies heij, met robin heuberg als joker.
Alles wat ik lelijk vind verwoordt hij. Sprak de juryvoorzitter. Ik-moralisme – in een met rapgebaren onderstreepte moraaltaal vol cliché’s. de vorm zat het geroerd raken in de weg. Een charmante poging om de wereld te laten rijmen. En het leven. Poëzie met een grote boodschap: een meer rechtvaardige wereld. Maar het was geen poëzie, het waren kromme wendingen.
de foto behoeft enige uitleg lieve lezer. de kargadoorslam kende gisteren #7. u las het verslag hierboven. prachtige winnaars inmiddels - we noemen een PeterM van der Linden, een ellen deckwitz, een jee kast, een daan doesborgh, een ACG, een max lerou en wie vergeet ik nog, een david boelee, een daniel vis. alle winnaars en alle publieksprijswinnaars mogen een keuze maken uit DE DOOS van Mike Platenkamp, de directeur van de Kargadoor. gevuld met prachtige ceedees en prachtige dichtbundels.
elke week prijzen wij de prachtbundel aan van wilma van de akker - maar tot heden mochten wij haar bundel niet overhandigen aan een winnaar. de meeste winnaars kiezen de bundel van de dichter BABAN. en ook de ceedees vinden gretig aftrek.
achter het jurytafeltje de juryleden, pom wolff, pandorra en mike platenkamp. en op het jurytafeltje - het toeval wil dat de juryleden dezelfde drank wensen - bier en bier en nog een bier. dat vereist een stabiele jurytafel. maar die is er niet. bij gebrek aan proppen - of zoals wij het manko ook wel verhielpen - een teen van pandorra - is der lepra toch nog ergens goed voor - bij gebrek aan losgeraakte tenen - was gisteren wilma aan de beurt. en hoe zeer wij ook de winnaars gisteren verwezen naar de grond - naar die prachtige bundel van wilma van den akker - een daan doesborgh liet wilma gewoon links liggen. op naar #8. nieuwe ronde nieuwe kansen wilma.
Bron: www.pomgedichten.nl