PeterM van der Linden wint nipt KarGADOORslam # 6 - publieksprijs voor Anne Broeksma
Hallo vriend en vijand, hieronder het verslag van de 6-de KarGADOORslam, geschreven door de juryvoorzitter Pom Wolff
Het was de middag van de liefde. Voor de poëzie. hoe een verslag te beginnen. zo dan maar. de gruwelkelder van ooit vol van warme en hartstochtelijke poëzie en vol met toeschouwers. De feiten – twee finalisten door de jury gekozen peterM van der linden én wibo kosters. Het publiek koos anne broeksma in de finale. Iedere dichter kreeg twee ronden van 4 minuten – en de middag kende een absoluut hoogtepunt – dat was de tweede ronde van PeterM. In de finale de drie genoemde dichters en toen werd het moeilijk. Was er alleen een derde ronde geweest wibo kosters zou deze finale met 2-1 hebben gewonnen tegenover peterM. De jury besloot anders. De slamwedstrijd kende 3 ronden. Waardeerde de dichters over de hele. En over de hele was peterM van der linden buiten categorie die een ook door zichzelf niet meer te overtreffen poëziesensatie veroorzaakte in zijn 2e ronde. De impressies:
Lennart Pieters
Lennaert verzorgde twee nogal van elkaar verschillende ronden. De eerste ronde een IK in een droomzee die vol van schokken en golven de randen van de filosofie raakte. Het was een pogen van atman om tot brahman te komen. het was het ik in een nog onmogelijk al.
Maar toch er was iets ondefinieerbaars mooi in zijn poEzie dat je van hem houden doet. Iets dat door de uitleg eromheen niet tot aan de oppervlakte kon geraken. De tweede ronde te divers, eigenlijk impressies die één persoon – lennart pieters – tekenden – te persoonlijke poëzie - zo vielen de gedichten soms als afgewerkte worstjes in een bak.
Cel Dewaide
En dan gaat u er maar voor zitten. Cel Dewaide en zijn slamdebuut – u kon HIER al over hem lezen – ‘ik de jongen en de maan’ zijn debuutbundel waaruit hij het titelgedicht voordroeg. Waar heb je het nog dat freddy brack een plaats krijgt in de poëzie. cel was een verademing met zijn warme zachtaardige en gedegen voordracht van zijn poëzie. geen slammer.
Het was die onontkoombare zachte innemendheid die je ook omarmt in het vogelstruuske te mestrich bij het karnaval. hoe hard ook zijn poézie soms is - alles toch steeds met de zachte zalf - steeds weer de zachte zalf die CEL op het leven smeert. Cel is de gulden middenweg waarop “de dood geschikt wordt”. En zo vol liefde voor de poézie bleef het ook in de tweede ronde. Als er een trofee zou bestaan voor poëzieliefde cel zou die trofee krijgen.
Anne Broeksma
‘ik wil een kind, dat…..’ zo ging dichteres van start. waar gaat het over deze poëzie. waarom loopt er altijd een fanfare door de straat vroeg de dichteres zich af. een jurylid sprak zacht – ik heb nog nooit een fanfare door de straat zien lopen. Waar hebben we het over? schilderijtjes van een meisje waren het. En het was wachten op de poëzie – “je lag dood naast een wak – er groeiden bloemen uit je ogen” – haar laatste regels in de eerste ronde. Ja toen was er eindelijk poëzie. “we waren bang voor wat hoop kreeg op een derde lichaam” zo werd de tematiek in de tweede ronde voortgezet. “ook ik heb het recht om produktie te verheffen tot geloof” – meer mooie regels in deze tweede ronde. Een slammer is zij niet. zij moet vooral heel veel van deze mooie regels schrijven dan groeit er poezie uit een lichaam. In een romantiese bui sprak een juryLID zou je kunnen zeggen ik heb genoeg aan drie mooie regels – er heerste in die zin geen romantiek in deze jury. deze jury wilde meer. (oja en ook wel veel ik)
Wibo Kosters
‘dan komt er weer een westerling met een existentiële crisis’ sprak deze dichter. Dichter performer die naar de woorden zoekt maar het zijn de woorden die de performer soms nog opbreken. Maar wibo vertolkt wel een nieuwe orde. De verhalende slampoëzie die steeds moderner aanhoort en toekomst heeft in de slam. en hij bekwaamt zich – hij heeft zich bekwaamd – hij groeit in razend tempo de verhalen in de slam. het is sven ariaans die nog sven ariaans moet worden. er is geen twintiger meer te vinden die op mooie regels zit te wachten – wibo duwt de woorden zó dat ze van een tijdsbeeld getuigen.
Maar met een regel – luister je bert of is dat een banaan in je oor – wint geen slammer een finale – hoe hij ook zijn finale plaats verdiende.
Robin Veen
Het was alsof er onweer door de lente denderde – net als een mens een beetje wil opademen wordt er een bak indringend leven over je heen uitgestort in een taal die boven zwarte romantiek uitstijgt - de taal van een dichter. Met een enkele slamuitzondering: “ik moet zo schijten als een reiger van al die koffie”. Zou de slam een dichtwedstrijd zijn robin veen zou altijd winnen. Dat hij zijn poézie met slammers wil delen maakt hem een groot mens met een groot hart voor de poézie.
en de winnaar van vandaag peterM van der linden
Het is de vervreemding die in een totale ontzetting de uiteinden van je hersenen samen weet te binden om het normale leven weer aan te kunnen – het normale leven van de maandagochtend – het leven van de werkweek dat in één week je leven zó te ontregelen weet. Ontzetting om je eigen ontregeling te lijf te gaan. buiten categorie peterM van der linden!
Bron: http://www.pomgedichten.nl/
En laten we de muziek niet vergeten, mensen, de muziek van Meike Veenhoven. Loepzuivere melancholie daar in de kelder van de Kargadoor, integere teksten waar het gevoel van afspat. Een voorrecht om er te zijn, deelgenoot van dat prachtige moment van totale gelukzalige muziekbeleving. Check haar op http://www.meikeveenhoven.nl/. De CD een aanrader, te bestellen via de site, 11 nummers voor € 14,50. Ik heb hem al.
Tags: KargaDOORslam