KargGADOORslam #5 - het verslag - Daniël Vis verrassende winnaar
Ziehier het verslag geschreven door de voorzitter van de genadeloze jury, Pom Wolff
verrassende winnaar van twintig jaren vandaag bij editie vijf van de kargadoorslam. niet op internet te vinden. tiept nog met een schrijfmachine. heb je een gedicht voor me? ik geef je er een die ik dubbel heb. niet echt exemplarisch voor het werk dat we vanmiddag hoorden - maar dan toch zie hier een primeur - hij won wel even de publieks en de jury prijs. Hee ibun ben je er nog. wat aardig van je dat je op me hebt liggen wachten – hoe doe je dat toch als ik er niet ben. Vanmiddag utrecht de kargadoor. Een volle bak ineens. Begint te lopen daar. Mike heeft een stagiaire promotie nu – ze kan het. Och kind wat moet ik je allemaal vertellen. 6 september moet ik je vertellen 6 september 1994. kom eens hier met je oor. Ik vertelde ibun het verhaal dat me in vertrouwen werd gedaan vanmiddag over 6 september 1994. je houdt wel je kop dicht hoor. ibunda kleurde rood van haar lendenen tot haar dijen. Heeft mijn hero op 6 september 1994 – heeft hij – hij – het leek lieve lezer of ik niet meer bestond. Ik zal je nog eens wat vertellen kut ontsnapte spontaan uit mijn verder niet zo gebrekkig taalvermogen. Hoe je in vertrouwen een verhaal kan doen. Het hele ziekenhuis weet het nu. Wie er ook maar binnen kwam in de VU het hele verhaal over 6 september werd door onze ibun breed uitgemeten. Het is niet waar kermde zuster bettie, leg me aan het infuus de neuroloog, zelfs bruinja kwam met zijn boven hem zelf uitgegroeide hoofd nog even om de hoek kijken. Op de gangen werden de condooms in pakken aangesleept – er werden pillen verstrekt – de VU is de VU niet meer nu ibun der mondje voorbij heeft gepraat. Maar dat terzijde.DE KARGADOORSLAM #5
ontvang memag ik je foetus zijn
en smelten in je lieve
warme lichaam
om daar mezelf te kunnen zijn
veilig bij je in de schoot geworpen
gevoed door jouw mond
met je verstrengeld liggen
mijn leven lang ongeboren blijven
je intens beleven
en als dat niet kan
mag ik dan tenminste,
verdomme tenminste
een avond bij je
onder de lakens kruipenDaniël Vis
Daniël Vis was de eerste kandidaat. Verhaalde in het eerste gedicht over zijn treinreis van maasdam naar utrecht – ‘de kut van de stad in…en de stad verzwelgt me’ – een goed begin van de wijsbefeertestudent aan de UU. De woorden in de eerste ronde wel erg bij elkaar gezocht om in helder nederlands de wijsbegeerte de wijsbegeerte te laten op zoek naar de poëzie die hij wel gevonden heeft. In de tweede rond sprak de jury over kleine stukjes wereld die hij tot in het hart van de toeschouwer bracht. Zo raak je verslaafd. Daniël naar de finale.
En hij won zowel de publieksprijs als de juryprijs. Zijn slotgedicht over de schepping: “ik wil maar zeggen daar is nogal wat om te doen geweest – de schepping –“ de slotconclusie na een allesomvatttend – bijna zeg je Ramsey Nasr gedicht. en zo sprak de jury hem tot winnaar:
het is niet erg
als er 800 paarden stuiven
over de oude gracht
opgejaagd door vandalenvan die vandalen die niet weten
dat daar een belofte
over de schepping sprakJuvu de ruiter sprak over die muis – ‘hoe mooi die muis daar dood lag te wezen en hoe het op een foto toch niet overkwam’ – je hoort mooie regels en nog meer mooie regels maar je wordt toch niet meegenomen in een wereld waar je niet meer uit weg wil. niet in de laatste plaats door de over-acting vanmiddag in de performance waarin hij te nadrukkelijk elk woord door de mikro drukte. Geen finale plaats.
Karin beumkes – ‘we vetten onze lippen in met harde liefde’- zo goede middag beumkes is binnen. ze barstte van de mooie zinnen. Zo was er zondagochtend pis van een lauwe god – telt ze de doden die ze ontmoette – spaart ze obamaas – en praat ze met haar buurvrouw over het hebben van begrafenissex. Oja en voor je weet pis ik je naam op straat sprak ze terwijl ze ROOP veelbetekenend aankeek. Niet onaangenaam haar rijm sprak een jurylid. Een finale plaats. Zilver werd het uiteindelijk. Haar performance maakte haar vandaag tot een matige actrice die met een veel te goede tekst op het toneel stond. To gipsy sprak een jurylid nog.
Wibo Kosters was de enige slammer vanmiddag. Geen papier. Goede performance. Maar de inhoud was te onduidig. Steeg niet uit boven een gesprek dat iemand met iemand heeft of een iemand met de wereld heeft. Te persoonlijk. En in de tweede ronde bleef dat zo. zo af en toe mooie beelden in een zee van woorden: ‘breek de zee in emmers’. Geen finale plaats.
Jolies Heij DE verrassing uit de eerste ronde. Met haar ‘liefdesgedicht’ met vreselijke afloop veroverde zij de zaal. Ging genadeloos af in haar taal op het door de dichteres gestelde doel en dat doel werd bereikt. Rafelig is een woord dat bij dichteres past. En hoe anders na die eerste ronde met dat lange liefdesgedicht. Haar tweede ronde - Poëzie over fenomenen in de wereld – ‘hij praat in verschillende tongen zoals iedere man’ – verwondering bij deze dichteres die haar taal inzette om iets te bereiken. Maar wat vroegen we ons na afloop leeggezogen af. de eenvoud verlaten, het doel uit het oog, wat moet er bewerkstelligd – de jury raakte de weg kwijt – je wil ergens toch wel weten waar je bent als je vier minuten luistert. Geen finale plaats.
© Pom Wolff - bron: www.pomgedichten.nl