KargaDOORslam # 4 - ACG Vianen en Ellen Deckwitz delen de winst
Monday, January 5th, 2009Het was een druilerige koude dag maar in de kelder van de Kargadoor gloeide het gisteren dat de vonken vlogen. Zeer diverse dichters weer. Randell, een nieuwe naam deed bijzondere dingen van verschillende markten. Martin Aart de Jong aanzienlijk gegroeid sinds ik hem een jaar geleden zag. Anke Leenders die een perfecte ACG deed. David van den Bosch, de stadsdichter van Amersfoort, hoor je altijd graag. En ACG Vianen en Ellen Deckwitz gewoon weer in topconditie.
Zo dicht lag het bij elkaar dat de jury geen keuze kon maken tusen ACG en Ellen, ze werden het alletwee. Wat weer resulteerde in een geïmproviseerde gedeelde toegift van beide die zo perfect was dat ik voor jullie hoop dat de beelden van Mike er snel zijn want hoe ongeëvenaard kan improvisatie zijn.
De muziek van Nadie Reyhani was wereldklasse, geef die vrouw een contact bij een groot label, iemand alstublieft. Check het op het videoverslag.
Voor nu alvast het juryrapport door Pom Wolff ( bron: www.pomgedichten.nl )
ACG Vianen
ACG deed overdreven ‘in een even breken’ zijn best om tot één poëtische zin te komen. ik bedoel dat hij een poëtische zin tracht te zoeken in het bestaan ‘in dit 0’. Zo zoeken wij een een in dit nul. met het gedicht ‘werken’ en die performance werkte hij zich de finale in. en toen geschiedde het – in de finale stelde hij pure klanken tegenover de poézie zo vreselijk anders dat hij de jury de mogelijkheid ontnam te kiezen. Deze bewust neergezette onvergelijkbare eenheid tegenover de andere 2 finalisten maakte hem tot een winnaar die de jury versloeg.
Martin Aart de Jong
We dachten daar staat janislaus jaworski maar hij is jonger. Sterke performance MET papier. dat kan dus ook. Soms droomde je op de woorden van de dichter weg van het denken de poëzie in.
Dan weer het gevoel dat martin te verantwoord emoties in de poézie heeft geplaatst. na een paar gedichten denk je – laat het los martin, laat het meer los om me meer te binden. Geen finale plaats.
Randell
“je lacht weer zonder vogeltjes”, ‘mijn internetvlies” betoverende poëzie soms. hij zong zijn teksten maar die verrassing was er na de eerste ronde wel af. uit welke kerk komt hij? Timede perfect tussen het geklaagzang door een prachtig gedicht van stille liefde – een zachte tedere schreeuw die tot op het bot ging. de tweede rond was jellinek - alsof de wereld slechts jelli is en alles nekt ‘in dit land van blokjes’. Veel te lang was ik te lang in mijzelf gekeerd zong schreeuwde hij drie keer langgerekt – zo erg is dat niet hoor sprak een jurylid. Geen finaleplaats.
Anke Leenders
vreselijk leuk. vreselijk en vreselijk leuk. zette een middeleeuwse verhaaltraditie voort. Zo liet zij zich zien. zij bracht ook een literair experiment, dat was twee. En zij bracht kitschpoézie en dat was drie. Eigenlijk zagen we drie gezichten van anke. De genoemde elementen zouden wat geraffineerder in elkaar geschoven moeten om een finale plaats te bereiken. Veelzijdig anke.
Ellen Deckwitz
Inmiddels dichter die de performance beheerst als geen ander vrouw in Nederland of het zou upperfloor moeten zijn. je kan blijven citeren ‘maar een melkgebit later’ zal er sprake zijn van een gearriveerde – mooi mike dat de kargadoor haar zo nog mocht hebben. De thematiek nog net iets te dicht. Er zou wat kopland in haar moeten, niet om het te moeten maar om het te laten. Je wacht op een moment dat ze alles overstijgt en dat moment kregen we: “wij de deckwitzen zijn nu eenmaal het beste in graven en dempen – met name putten”. Finale plaats zonder meer en de winst daarin. Ook de publieksprijs ging naar ellen.
David van den Bosch (stadsdichter van Amersfoort)
Hele trillende handjes hielden niet op bij de poëzie ze trilden verder en deden de jury aan. De enige dichter bij wie ik heel lang niet hoefde na te denken. poëzie als een lichte glimlach, licht in een uitgebalanceerde afstemming met zwaarder werk gebracht.
Zonder meer een finaleplaats en in die finale verloor David de slammer die hij eigenlijk ook niet is. een dichter die je meeneemt en je wil niet meer terug
Straks de beelden