Het was rustig, mensen, heel rustig bij de tweede aflevering van de KargaDOORslam. Waarschijnlijk te danken aan het feit dat juist deze zondag weer een literatuurfestival elders in Utrecht plaatsvond, de volgende keer zal dat gelukkig niet zo zijn. Maar dan nog, deze lokatie is te mooi om te negeren, kom eens kijken op een volgende aflevering. Wat moet je anders met je zondagmiddag als je toch in Utrecht bent? En als je niet in Utrecht bent, ach, het ligt behoorlijk centraal. Doe eens gek en doe eens wat.
Hoe dan ook, of deze rust enkele dichters parten gespeeld heeft blijft giswerk, maar ik kan niet zeggen dat bij iedereen de vonken er af vlogen, integendeel, ik zag een duidelijke tweedeling deze zondagmiddag in de prachtige werfkelder van de Kargadoor. Leest u zelf het verslag zoals geschreven door de juryvoorzitter Pom Wolff:
laten we met de finale beginnen david boelee en loes vlaming streden om het goud in #2 van de kargadoorslam. publiekswinnaar en daarmee ook finalist was melvin van eldik.
david
na twee ronden sprak de juryvoorzitter mooie woorden. iets te gestyleerd weliswaar maar toch enerverend het optreden van david - hoe kun je het gewone zo dramatisch opkloppen dat je zelf gelooft in de absurde wereld die je zojuist hebt opgeroepen. maar vooral het nieuwe gedicht ‘actrice’ in de tweede ronde was zo compleet - het verhaal van verwerking van een verloren gegane liefde - de weg van het hart naar het hoofd en verder beschreven in ongeveer vier minuten. mensen doen er langer over.
loes
jury sprak mooie woorden over loes vlaming: passie duwde ze door een vochtige kelder heen in de tonen van jan van veen. het is één hunkeren naar toen we het slecht hadden - vrij naar f. bastet. afgewisseld met zinnen als ‘kerel laat me nu toch los’ waarin hunkering en verwerkt verleden mooi samenvloeien.
melvin van eldik
ronduit een verrassing op het slampodium. geen papier, alles puur, zette hij monumentjes neer per gedicht. in de finale zo verhalend dat er geen poézie meer resteerde. melvin staat op een toneel en toont dat hij de jaren niet - ongemerkt - voorbij wil laten gaan. maatschappelijk gerichte poézie. over westerbork: “de dood is hier geboren en zal hier zo eens sterven gaan”.
het werd goud voor david boelee - hoe onecht moet je zijn om zo echt te lijken dat het publiek erin gelooft. melvin trachtte het in de finale met een verhaal over die werkelijkheid, loes zocht het in de vorm - met de nadruk van een jan van veen - david performt het gewone tot een zeldzaam absurdisme. en daaronder liggen hele goede gedichten.
erwin mulder
behoorde tot de vier kandidaten ( de drie hierboven) waaruit de jury serieus de twee finalisten koos. zijn tweede ronde zwakker. geen performer, weinig contact met het publiek, belichtte hij het leven in veel facetten. moralisme dreigt af en toe. mooie regels: ‘je uiteindelijke bestemming is het kerkhof’ - jantje - ‘je bent reeds het geval’. nogal verhalende poëzie, veel dialoog, die een jurylid deed uitroepen: ‘hij staat wel met iemand te lullen maar geen hond weet met wie.’
maarten schenk
altijd gevaarlijk om maarten in huis te hebben. hij kan alle kanten op. smeekte de jury niet toegelaten te hoeven worden tot de finale. het was vrij drinken in het mondriaanhuis in amersfoort vanaf vier uur en daarheen was het streven. hij haalde de finale niet. een perfecte radiostem die geestige dingen zei tussen zijn gedichten ( gedachtenstromen) door - zo zal hij de geschiedenis ingaan. zo sprak hij iemand in het publiek aan met ‘wijf met je siliconentieten’ om wel meteen op te merken ‘ik ben hier wel om vrienden te maken hoor’. soms dan toch de poézie: ‘water smaakt vandaag naar gisteren’ noteerde uw webmaster.
en dan volcmar suijs
met een nieuwe liefde aan zijn zijde. hij deed in de eerste ronde het aloude ‘asperger is geen groente’ - met trommeltje weer - versie 2008. waarom trommelt een mens zijn eigen woorden weg noteerde uw webmaster. in de tweede ronde meer poézie. het geheel nogal verhalend. en erg ikkerig de poëzie: levert ook mooie regels soms: “ben ik het noorden van het midden…”. volckmar na 9 maanden weer eens op de buhne.
de beelden van mike moeten het uitwijzen. de juryvoorzitter citeerde na deze positief en opbouwend bedoelde opmerkingen - één zin van één medejurylid - je poëzie bij elkaar te verhalend toch: “iemand die een varken heeft kent deze gesprekken - iemand die een varken heeft kent de poëzie van volckmar suijs”. hoe in een zin een rel geboren is. ik vond het zelf wel een rake typering van al het gemodder dat dichter zijn publiek ook en met name voorschotelt. dichter zelf dacht dat de kwalificatie zijn persoon betrof en niet de kwaliteit van de gebrachte poezie.
in de bar later bleek dat het jurylid dat de zin had ingebracht - dacht een letterlijk citaat van volckmar weergegeven te hebben “iedereen die een varken heeft kent deze gesprekken..” anderen zeiden dat dichter de volgende woorden gesproken had: “iedereen die een vriendin heeft kent deze gesprekken..” - in een oorverdovend getrommel willen woorden weleens anders gehoord.
en alex franken speelde mooi. speelt steeds mooier. uit zijn blues voor bram huilde respect.
Bron: www.pomgedichten.nl
Videoverslag deel 1
Videoverslag deel 2
