In perspectief
Alles wat ik zeg vandaag
heeft generlei betekenis
het is het oeverloze wiegen
op een bodemloze zee
van wrakhout dat wanhopig
op het wassen van het water wacht
het is als dansen op een koord
terwijl je eigenlijk niet danst
maar treurig aan een touwtje hangt
als een boer met kiespijn lacht
naar wat zich om je stem verlangt
het is omhoog gevallen taal
van veinzen voor een volle zaal
verbaal geweld, het stelt niets voor
het gaat maar door, het praat
en praat, een aderlating van vertoon
het blaten van een stervend schaap
waarbij het laten van de wol
allang te wensen over laat
het is niets meer dan wat hier staat
een zak oud zeer, wat stroop en stront
de mond vol van vilein venijn
waaruit in niet te stuiten vlagen
een kinderachtig klaaglied klinkt
een jas van uitgewoonde huid
die stomtoevallig doch onterecht
ongewoonlijk welgevallig overkomt
ik heb het allemaal gehoord
en ben er niets mee opgeschoten
ik lees nog af en toe een boek
zoek een allerlaatste woord
één enkel woord
waar het wezen
van mijn waarheid
woont
© GtH
Tags: Mijn Poëzie