ACG Vianen - Zonder titel
Hij schreef het afgelopen zondag bij het Feest van de Poëzie af op een klein briefje in een nog kleiner handschrift en gaf het me te lezen. Die wil ik ACG, zei ik. Ik moet er nog even naar kijken, zei hij, ik stuur hem op. En daar is-tie, prachtig gedicht. Komt-ie:
Dit keer zijn we vrienden
van alleen maar voelen
en niet meer aanraken
van blind vertrouwen
omdat ik je toch niet kan zien
niet herinneren kan
wat neerkomt als ingenomen
wij tegenover alles
als bezet je van binnen
wel tegen elkaar aan
maar even uit de zin te zijn
komt het vrienden in beide
verwarrend al de drempels gelaten
dit is het bieden van de verheid
waar het eigen aanzien ontluikt
om in jouw kamer wakker te worden.
© ACG Vianen
Tags: Gastpoëzie