Ohhhhh mensen, het was een rare avond. Het was een drukke avond, het was een avond vol verrassingen en ondanks dat er minder dichters dan normaal waren was het een goedgevulde avond.
Dit zijn de feiten. Stanislaw had bij voorbaat laten weten niet te komen ( na de Rotterdam slam zijn ze er van overtuigd dat ze geen slammers zijn, dat kan ). Donkere Begroafenis kwam precies om 20.30 binnen maar Merijn Schipper was nog niet in da house. Nog even gewacht maar om 20.50 zijn we toch echt begonnen, dan maar met 5 dichters.
Oma’s hoed gaf ons de naam van de eerste dichter. Gerben de Ruiter, winnaar van de publieksprijs in de Leidsche jaarfinale, mocht het spits afbijten. Hij begon kalm, iets te kalm naar mijn zin. Maar goed, iedere dichter zou 2 ronde’s krijgen dus hij kon het nog goedmaken in de tweede ronde, wat hij dan ook deed.
Enkele van zijn zinnen: Geef nog eens wat modder weg. Alsof je me schaatsen wil verkopen in de winter. Een eigen taal om in te zwijgen.
André Heijnekamp dan. Zijn beste regel sprak hij terwijl hij zijn setlijstje op het podium legde: Gedichten gaan uit het hoofd, titels niet.
En veel meer werd er niet gezegd, zijn eerste stuk was goed maar André stortte tijdens zijn tweede gedicht weer volledig in. Ook André heeft het Pandorra syndroom, lieve lezers, prachtig en moeiteloos voordragen maar als het woord ’slam’ geslaakt wordt haakt er iets af en het begint er op te lijken dat dit virus het liefst slachtoffers maakt onder de grote namen in dichtersland.
Mara Joustra, aka als Mara Prinsesje maar nu naar haar ware naam terug gekeerdt, was de derde. Zij heeft absoluut geen last van het Pandorra syndroom, zo veel is duidelijk. Deed twee mooie ronde’s, beetje met papier, beetje zonder. Mooie poëzie en de avond begon iets meer schwüng te krijgen. Mooiste zinnen die de jury hoorde: Zomaar een woensdagavond. Als liefde sneeuw zou zijn, Terwijl mijn ingewanden in een porceleinen pot na liggen te dampen. Ze wilde ijscoman worden.
Mooiste zin die ik van haar hoorde: Maar de avond eindigt in een witte vloed, ik maak er een scheepje van en kijk of het blijft drijven.
De vierde, eigenlijk derde daar de performance van André niet telde, was Donkere Begroafenis van DT. De bevestiging van de verscheidenheid die SLAMersfoort elke keer weer neerzet. Zette een geweldige eerste set neer, je mag er van vinden wat je wil, ik vond het goeeeed van taal en performance zijn. De tweede set liep een beetje mis, DB wilde wel een beetje jammen met de gitarist van Grein. Op de een of andere manier integreerde het een niet helemaal met het ander. Mooiste zinnen van DB: Heeft de god van de poëzie van uw lippen gespeeld. De schepper is een echt feestbeest. Mijn dood wacht en het interessert me niet. Of jij een duivel en een engel bent. Om te kunnen leven sterf ik elke dag.
De laatste dichter van de avond maar zeker niet de minste, Bert Overbeek. Helemaal geen slammer, vroeg me ook vantevoren wat hij doen moest of hoe te slammen. Maar dat was niet nodig geweest. Want ondanks zijn papier stond Bert als een huis. Geweldig mooie poëzie, duidelijk en strak. Bert bleef de eerste en tweede ronde constant. Zijn mooiste zinnen van de avond: Ontbindt het zomerweer. Door dromen eindigde hun beleg. Pubers op het zeepad. Een stad met een maagdenvlies.
En deze uit een gedicht over het sterven van zijn vader: Dat ze je alles afnemen, bier, vrouwen en vrijheid maar niet je verzet.
Het podium was van Grein, toffe band met Nederlandstalige sfeermuziek. Ze gingen lekker tekeer met z’n drieën. Het was geweldig. Wie meer van Grein wil weten checke het hier
4 Dichters hadden 2 ronde’s gestreden, alle 4 goed. Hoe moet je er dan 1 van laten afvallen. Niet dus. Alle 4 dichters mochten een laatste ronde van weliswaar slechts 4 minuten. Ze stonden er allemaal. Bert met een mesmererende set van 3 gedichten, iedereen bij de kladden. Mara deed er nog een schepje bovenop. Donkere Begroafenis maakte zijn tweede set ruimschoots goed met de derde, weer met gitarist maar een betere riedel. En Gerben deed zijn beste set van de avond.
Maar er kan maar 1 jurywinnaar zijn en dat was Gerben de Ruiter, en dat was ondanks zijn kalme start dan weer wel verdiend. Ik gokte qua jury op Bert vanwege zijn laatste set, en zo waren er nog een paar, maar helaas. Er was nog slechts de publieksprijs te vergeven en die ging met een ruime meerderheid van 17 stemmen naar Mara Joustra.
Gerben en Mara zien we terug in de jaarfinale op 12 december 2008.
Check het videoverslag hier onder.
SLAMersfoort dankt iedereen, tot gauw, tot SLAMersfoort.