dichtbijgijs.nl

mijn opa zwoegde aan het spoor
zo sterk dat het een wonder heet
zijn ademtocht en noeste zweet
staan hier nog in de roest en door

de kieren van een werkmanskeet
die als een afgedaan decor
langs de oude rails vervalt hoor
ik zijn kinderliedjes en vergeet

heel even dat de oude baas
na eerst zijn zuiver zangersoor
vrij snel daarna zijn stem verloor

voor zijn pensioen nog stierf
                                             helaas
zo kom ik tot de werkelijkheid
de trein instemmend verder rijdt

© GtH

misschien was alles nu
als jij niet toen
of ik die dag
had zo maar anders
als er iets bijvoorbeeld jij
of ik of hoe dan ook
je weet het niet
maar stel je nou dat
laat ik zeggen
nochtans dit
houdt elke optie open, toch?

maar goed
dat is dan niet gebeurd

© GtH

Hij zit, een man
alleen met zijn journaal
dat ongebonden tranen lekt
op het parket,
terwijl de wereld buiten
nog een verwoede poging doet
het goede te verslinden.

Zo ziet hij hoe nog net
het stervend licht zich door
het duister laat verdringen
en weet dat buiten ’t huis
en binnensmonds
geen hoop zo ijdel was
als die onuitgesproken bleef

Luistert met een half oor
naar wat zich hoort maar niet
in het woord gevonden wordt
geen enkele muur vertelt hetzelfde
de weerman zwijgt, morgen regen
het trieste heeft vandaag gewonnen

of toch?…
een kleine stem van boven
vraagt nog om een laatste kus.

© GtH

Ik weet niet wat het ergste is

dat licht dat overal en zo het schijnt
een nooit aflatend licht moet zijn
tot heel de aardkloot gloeit en brandt
voordat de knop wordt omgezet
als as de laatste lading dekt

dat licht dat lege steden vult
met niets dan overdadigheid
dat schreeuwend van de daken valt
in kilometerslange loze kreten
dat zich langs elke snelweg rijgt
die langzaam naar het duister leidt
maar waar ik godzijdank
nog altijd 3 uur ’s ochtends lees
dat ik met prodent poetsen moet

of in het donkerst van de nacht
op blote voeten
in Drenthe
hunebedden zoeken

© GtH

In deze handen
zag ik jou
het kind
hoe jij ze zocht

schuilplaats
om te blijven

en toch het beste
argument
voor telkenmale
tegendraads de weg
naar eigen later

terwijl jij zelf
de klinkers legt

© GtH

Dat een bloem
zoals ze is
hoe ze daar staat
volledig in haar centrum
op zichzelf als geheel
een afdruk van de eeuwigheid
in één seizoen
het mooiste is zoals ze is…

en weer verdwijnt

zonder ooit door de hand
van een mens geraakt te zijn
dat slechts haar zaad op de wind
in een voorbestemde tijd
van haar vergane wonder weet

en dat verhaalt in het beeld
van een bloem aan het kind
dat haar vindt maar niet plukt
nooit plukt

alles laat hoe het staat
zoals het hier geschreven is

dat een bloem…

zou dat niet het mooiste zijn?

© GtH

Zal ik het maar zeggen dan?
Of moet ik eerst de feiten
door je fréle ogen slaan
met 5-duims hardgestaalde spijkers.

Dat je het simpelweg
niet ziet of radeloos
ontkent zegt niet
dat ook bij jou ooit het bloed
uit al je oude muren kruipt.
De tand van tijd als steen
aan je verstilde vingers kleeft.

En om je heen
vergaat de liefde
met de laatste vriend.
Een kist die zacht
doch zeer beslist,
in de koude grond
verdwijnt.

Jij vergeet dan wie je bent,
in een kamer met een wasbak
en een plankje met een beker
voor je tandjes.
De wereld om je heen doet mee,
die was je toch allang vergeten.

Maar leef je uit, lekker wijf,
spuit nog een beetje botox bij.
Collageen in al je lippen.

© GtH

Adem in.

Met de eerste ademtocht

breekt het licht je leven open.

Begin              hier.

Zogen, slapen, kruipen, staan,

lopen, praten, pampervrij.

Speel het zondeloze kind

dat enkel met zijn wezen hele

werelden bewegen kan.

Laat dusdanig, ongezien voor

het publiek, je onschuld varen.

Probeer dit rustig uit te zitten

tot de pubertijd.

This was the easy part.

Ga door naar level 2.

Neem nu plaats in de trein

van groeipijn en hormonen.

Start de verwachte exploratie

van liefde, leugen en aversie.

Je eerste wip, succes, depressie.

Ga op je bek en sta weer op.

Dat waren al je beste jaren.

Bedaar.

Je trouwt. Je copuleert, de vrouw

moet ook zo nodig baren.

Het leven trekt al snel voorbij.

Een jongeling met volle bos

wijst op het wijken van je haren.

En in je goedgevulde huis

veeg je ontdaan de misère

van vervlogen idealen

of onhaalbare pretentie

op de groeiend grote hoop

van midlifecrisisdesillusie

Buk.

Dan en daar onder het juk

van hoe de tijd te snel vergaat.

Ontwikkel lede ogen.

Zie alles met die ogen aan.

Ontdek je nieuwe eenzaamheid,

hoe alles op een einde stuit.

Maak je klaar voor sudden death.

Ga niet langs start.

Adem uit.

© GtH