Het geheime verdriet van een recensent
Saturday, December 29th, 2007Recensenten te over op de wereld, wat moet je er mee aan. Mee-eters zijn het, parasieten. De meeste dan, laten we ze niet allemaal over één kam scheren. Er zitten hele integere tussen, alles kent immers zijn polariteit. Zoals er recensenten zijn die puur vanuit een dienstbaarheid naar de trouwe lezers toe een eerlijk beeld neer trachten te zetten, enkel en alleen vanuit een zuivere inborst, heb je ook de recensenten die puur uit zelfverheerlijking elke schrijver die hem persoonlijk niet aanstaat dood zal analyseren en slechte kritieken zal geven, enkel en alleen vanuit een zelfaangemeten misplaatste arrogantie. Op de laatste kom ik zo terug.
Wist u dat het huisvrouwen zijn die doorgaans de boekjes van de Bouquet reeks vertalen? Je ziet ze wel liggen, in de leuteratuurbak van de buurtsuper, gewillig leesvoer voor uitgebluste moeders en smachtende tienermeisjes met nul liefdestoekomstperspectief. Jaargang 174 aflevering 37 zijn we inmiddels ofzo, en dat allemaal met variaties van slechts drie originele verhalen. Net zoiets als het ouvre van de Pet Shop Boy’s, die zongen ook steeds hetzelfde liedje in steeds een ander jasje. Goed, er is vraag naar, je houdt het niet voor mogelijk maar het verkoopt als een tierelier. Maar al die boekjes moeten dus wel uit het Engels vertaald naar het Nederlands want de gemiddelde Bouquet lezeres spreekt geen woord buiten het dorp. En dat doen dus doorgaans andere huisvrouwtjes die wel Engels spreken. Want als schrijver moet je dan toch al wel diep gezonken zijn, als je dat er bij zou moeten doen om een plakje kaas op je boterhammetje te kunnen leggen. Begrijp me niet verkeerd, niets tegen huisvrouwtjes. Ik ben zelf huisvrouwtje en ik heb dan geen borsten maar ik kan poetsen als een Spakenburgse. Maar ik dwaal af, lieve lezer.
Wat heeft dit nu allemaal met elkaar te maken, vraagt u zich af. Nou, dat is wel een grappig verhaal, zal ik u zeggen. Het gaat over zo’n laatsgenoemde recensent. Ik spreek zijn naam niet uit indien dat niet nodig is en nu is dat ook niet nodig dus laten we het er op houden dat de initialen van recensent gelijk zijn aan de initialen van zijn leuteraire website, iets met een C en een B. Wat wil het verhaal? Zit er deze week iemand bij me op de bank die per ongeluk een gesprek van een redactrice van de Nederlandse Bouquet reeks kon mee beluisteren. Blijkt dat recensent bij wijze van sollicitatie een Nederlandse proefvertaling van een Engels Bouquetje aan redactrice aangeboden heeft. Helaas, het mocht niet goed genoeg zijn, recensent is afgewezen. Kijk, dan bezie je zo’n recensie van bewuste recensent de volgende keer toch met een andere blik.
De beste stuurlui staan nog steeds aan de wal, gelukkig. Wie vaart er mee naar zee, naar zee?
